TRENDING NOW

Επικαιρότητα

Αθλητισμός

Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Ροβινιά

Μικρή, απομονωμένη, όμορφη και ευτυχώς δύσκολη στην πρόσβαση. Η χάρη της έχει ξεπεράσει όχι μόνο τα όρια του νησιού της Κέρκυρας, αλλά και της χώρας, αφού η παραλία Ροβινιά είναι ιδιαίτερα γνωστή και στο εξωτερικό.

Η παραλία Ροβινιά βρίσκεται κοντά στο χωριό Λιαπάδες στη δυτική Κέρκυρα λίγο νοτιότερα από τις βραχώδεις ακτές της Παλαιοκαστρίτσας. Δεξιά όπως μπαίνουμε στον όρμο των Λιαπάδων. Βρίσκεται σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων δυτικά του χωριού και χρειάζεται κάποιος 20 λεπτά να πάει με τα πόδια, ενώ με το αυτοκίνητο φθάνει μέχρι την κορυφή της βίλας.

Ανήκει στην ομάδα των κρυφών όμορφων παραλιών της δυτικής Κέρκυρας, εκεί όπου η οροσειρά της δυτικής ακτής κατρακυλάει κυριολεκτικά απότομα στη θάλασσα δημιουργώντας ένα φυσικό φράγμα των ακτών από το εσωτερικό του νησιού.

Η Ροβινιά έχει χονδροειδής άμμο αναμεμειγμένη με λεία βότσαλα γύρω από την ακτή. Το νερό είναι μπλε και διαφανές και από την παραλία έχετε υπέροχη θέα στους καταπράσινους λόφους της Παλαιοκαστρίτσα. Η θάλασσα γίνεται βαθιά μόνο λίγα μέτρα από την ακτή, επομένως να είστε προσεκτικοί με τα παιδιά. Στη Ροβινιά δεν υπάρχουν ξαπλώστρες και ομπρέλες, αλλά κατά τη διάρκεια της σεζόν μπορείτε να αγοράσετε ποτά από μια βάρκα. Το καράβι κάθε καλοκαίρι έρχεται στην παραλία και προσφέρει παγωτά και αναψυκτικά. Επίσης, υπάρχει ένα μικρό σπήλαιο στους βράχους της παραλίας, το οποίο τα παιδιά θα ήθελαν να εξερευνήσουν.

Ροβινιά -Κέρκυρα

Είναι προσβάσιμη από τη θάλασσα αλλά και από την ξηρά μέσω ενός μονοπατιού με σκαλιά μήκους περίπου 600 μέτρων, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες απομονωμένες εξίσου όμορφες παραλίες της περιοχής τις προσβάσιμες μόνο από τη θάλασσα.

Είναι σχεδόν ερημική, οπότε όχι ιδιαίτερα πολυσύχναστη, με ψιλά βότσαλα, λίγη άμμο και μια γαλαζοπράσινη πεντακάθαρη θάλασσα σε ένα τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους, θα μπορούσε να είναι και παραλία γυμνιστών..

Σε σχήμα μικρού πετάλου, περιφραγμένη σχεδόν και από τις δύο πλευρές από ψηλά βράχια που στο νότιο άκρο της έχουν κενά σημεία στη βάση τους που δημιουργούν μια μικρή αλλά θεαματική σπηλιά, η οποία είναι σήμα κατατεθέν της παραλίας. Έχει άνοιγμα σε πλάτος 6 μέτρα, βάθος 17 μέτρα και ύψος 15 μέτρα και προσελκύει Έλληνες και ξένους επισκέπτες.

Τα νερά της είναι πεντακάθαρα, αρκετά κρύα, σχεδόν παγωμένα, όπως άλλωστε σε όλη την περιοχή της Παλαιοκαστρίτσας, και αυτό λόγω θαλάσσιων κρύων ρευμάτων από την Αδριατική που καταλήγουν σε αυτές τις ακτές. Βαθαίνουν απότομα έτσι η παραλία είναι κατάλληλη και για όσους θέλουν να χρησιμοποιήσουν τους γύρω βράχους για βουτιές.


Πως θα φθάσετε στη Ροβινιά:
Στο δρόμο για την παραλία Λιαπάδες υπάρχει ένα σούπερ μάρκετ που ονομάζεται Αθηνά. Στα αριστερά θα δείτε ένα στενό δρόμο ανεβαίνοντας - ακολουθήστε το. Σύντομα θα φτάσετε σε μια μικρή διασταύρωση - στρίψτε δεξιά. Μόλις γυρίσετε, θα δείτε ένα χωματόδρομο με σημάδι που οδηγεί στην Ροβίνια. Οδηγείτε προσεκτικά επειδή ο δρόμος είναι στενός και έχει κλίση προς τα κάτω. Μετά από περίπου 300-400 μέτρα θα φτάσετε σε ένα μικρό πάρκινγκ - ο δρόμος τελειώνει και θα πρέπει να αφήσετε το όχημά σας εκεί (φυσικά, αν δεν είστε με τα πόδια). Πίσω από τον χώρο στάθμευσης υπάρχει ένα μονοπάτι με βήματα που κατεβαίνουν στην Ροβινιά.






Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Η σαγηνευτική Παλαιοκαστρίτσα

Φημισμένη, ξεχωριστή και πολυτραγουδημένη, η Παλαιοκαστρίτσα είναι μια περιοχή απαράμιλλης ομορφιάς.

Μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες περιοχές της Κέρκυρας μαγνητίζει τους επισκέπτες με τα παγωμένα, κρυστάλλινα νερά της, τη βραχώδη ακτή και τους κατάφυτους λόφους.Το νερό σε αυτήν την περιοχή είναι κρύο επειδή κατεβαίνει πιο γρήγορα και επειδή υπάρχουν κρύα ρεύματα.

Σύμφωνα με τους ιστορικούς αποτελούσε την πρωτεύουσα του νησιού των Φαιάκων, που περιγράφει ο Όμηρος στην Οδύσσεια, όταν βασίλευε ο Αλκίνοος όπου η Ναυσικά συνάντησε τον Οδυσσέα.

Παλαιοκαστρίτσα-Κέρκυρα

Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού σύμφωνα με την παράδοση των ντόπιων ήταν Λακεδαιμόνιοι ταξιδιώτες που στον δρόμο τους για την Μεγάλη Ελλάδα έπεσαν σε τρικυμία, προσάραξαν στην περιοχή και έμειναν μόνιμα. Οι συχνές επιθέσεις των πειρατών και οι λεηλασίες ανάγκασαν αργότερα τους κατοίκους να μετακινηθούν ορεινότερα στο σημερινό χωριό Λάκωνες.

Η Παλαιοκαστρίτσα είναι ένα παραλιακό χωριό, 25 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Κέρκυρας, πήρε το όνομα της από το γειτονικό κάστρο Αγγελόκαστρο και αποτελείται από δύο χερσονήσους και έξι μικρούς όρμους και παραλίες.

Η κυριότερη βρίσκεται κάτω απο το μοναστήρι της Παναγιάς της Παλαιοκαστρίτισσας και παρουσιάζει πολλές τουριστικές υποδομές επειδή είναι και η μεγαλύτερη. Αν όμως ανήκετε σε εκείνους που αποφεύγουν την πολυκοσμία τότε μικρότεροι όρμοι για κολύμπι όπως η Αλύπα, η Αγία Τριάδα, ο Άγιος Πέτρος, το Αμπελάκι και τα Πλατάκια -όλοι σε μικρή απόσταση μεταξύ τους- θα σας αποζημιώσουν πέρα απο κάθε αμφιβολία.

Παλαιοκαστρίτσα - Κέρκυρα

Γύρω απο την Παλαιοκαστρίτσα και ιδιαίτερα προς τα νότια υπάρχουν πολλές μοναδικής ομορφιάς παραλίες, οι περισσότερες δύσκολα προσβάσιμες ή και απομονωμένες. Είναι οι κρυφές παραλίες της Κέρκυρας, όλες παραλίες με ψιλά βότσαλα και λίγη άμμο με γαλαζοπράσινα κρυστάλλινα καθαρά νερά, χωρίς τουριστική ανάπτυξη, εδώ ανακαλύπτει κανείς την εξωτική ομορφιά της Κέρκυρας.

Μπορούν να νοικιαστούν σκάφη με τα οποία θα εξερευνήσετε αυτές τις παραλίες, επίσης γίνονται εκδρομές με σκάφος, υπάρχουν και πλοία με ειδικό καταδυτικό εξοπλισμό για να εξερευνήσετε τον κόσμο κάτω από τη θάλασσα.

Εξερευνώντας τα μεσόγεια βρίσκουμε τα χωριά Κρήνη και Μακράδες. Λίγο πιο νότια βρίσκεται το χωριό των Λιαπάδων, ένα από τα παλαιότερα και ομορφότερα της Κέρκυρας, όπου η καθημερινή ζωή φαίνεται να έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και αιώνες.

Στα βόρεια είναι το παλιό φρούριο Αγγελόκαστρο, σε μια απότομη ανηφόρα, αλλά η θέα από εδώ αξίζει τον κόπο, και στο δρόμο της επιστροφής, μπορείτε να σταματήσετε σε ένα από τα μπαρ στο δρόμο για Λάκωνες και να θαυμάσετε τη θέα όχι μόνο προς την Παλαιοκαστρίτσα αλλά και προς ολόκληρο το λιβάδι του Ρόπα μέχρι και την πόλη της Κέρκυρας.

Μπορείτε να ενοικιάσετε ομπρέλες και ξαπλώστρες στο μεγαλύτερο μέρος απο τις παραλίες και στην κύρια υπάρχουν ντουζ και μπάνια. Ακόμα μπορείτε να ενοικιάσετε βάρκα για να δείτε τα σπήλαια κατά μήκος αυτού του τμήματος ακτής που είναι εκείνο με την πιο θαυμάσια θάλασσα.

Υπάρχουν επίσης ένα κέντρο για καταδύσεις και βάρκες που κάνουν μεταφορές πρός τις πολυάριθμες παραλίες της περιοχής.

Σπηλιές Παλαιοκαστρίτσας

Μία από τις πιο όμορφες εμπειρίες που μπορείτε να έχετε στην Κέρκυρα είναι μία ξενάγηση στις μαγευτικές σπηλιές της Παλαιοκαστρίτσας. Κάθε σπηλιά έχει την δική της ιστορία. Για παράδειγμα, μία από τις σπηλιές έχει το όνομα Ναυσικά, το όνομα της κόρης του βασιλιά των Φοινίκων που περιέθαλψε τον Οδυσσέα σύμφωνα με τον Όμηρο. Η βάρκα θα σας πάει παραλιακά να δείτε κάθε μία σπηλιά, τον ήλιο που αντανακλάται πάνω στους βράχους και να βουτήξετε στα γαλαζοπράσινα νερά. Σας συμβουλεύουμε να πάρετε μαζί σας καπέλο καθώς δεν υπάρχει σκιά πάνω στην βάρκα, επομένως η ηλίαση είναι συχνό φαινόμενο σε αυτές τις εκδρομές.

Παλσιοκαστρίτσα - Κέρκυρα

Η θέα από το χωριό Λάκωνες στο λόφο πάνω από την Παλαιοκαστρίτσα είναι εκπληκτική και κόβει την ανάσα, Υπάρχει ένα παλιό μονοπάτι που συνδέει τα δύο χωριά, χρησιμοποιούνται και γαϊδουρια για τις μεταφορές μεταξύ των δύο χωριών αλλά μπορεί κάποιος να πάει και με τα πόδια.

Παλαιοκαστρίτσα, Μοναστήρι - Κέρκυρα

Στην κορυφή του λόφου που βρίσκεται στο δυτικό από τα δύο μικρά ακρωτήρια μπροστά από τις παραλίες, βρίσκεται το ξακουστό ιστορικό μοναστήρι της Παναγιάς της Παλαιοκαστρίτισσας που κτίστηκε το 1225 ενώ τα κελιά των μοναχών και η πανέμορφη αυλή με τις καμάρες και τα λουλούδια  κτίστηκαν τον 18 αιώνα.

Παλαιοκαστρίτσα, Μοναστήρι - Κέρκυρα

Το Μοναστήρι είναι κτισμένο στην κορυφή ενός καταπράσινου λόφου, στο υψηλότερο σημείο της περιοχής και διαθέτει εκπληκτική θέα που κόβει την ανάσα και του πιο απαιτητικού επισκέπτη. Μπροστά εξάλλου από τη μονή στέκουν τα νησάκια Ορθόλιθος, Κολόβρι και Σκελούδι. Στο μουσείο της μονής θα βρείτε μια αξιόλογη συλλογή από βυζαντινές εικόνες, ιερά βιβλία , άμφια και εκκλησιαστικά κειμήλια, ενώ επίσης φυλάσσονται μέσα σε ένα μεγάλο γυάλινο κουτί, τα οστά μιας φάλαινας που είχε εξοκείλει πριν πολλά χρόνια πάνω στα βράχια κάτω από το μοναστήρι. Περπατήστε στην αυλή, στο μικρό παραδοσιακό ελαιοτριβείο ,ανάψτε ένα κερί στο εκκλησάκι και κάντε μια ευχή πετώντας ένα κέρμα στο πηγάδι της μονής .

Παλαιοκαστρίτσα, Μοναστήρι - Κέρκυρα


Tips
- Στη Παλαιοκαστρίτσα θα βρείτε αμέτρητα ξενοδοχεία, ταβέρνες και καταλύματα και ένα οργανωμένο camping.
- Η περιοχή και οι εκδρομές ειναι κατάλληλες για οικογένειες με παιδιά
-Για τους λάτρεις του βυθού υπάρχει κέντρο καταδύσεων.
-Ιδανική για snorkeling και θαλάσσια σπορ τους καλοκαιρινούς μήνες
-Σε πολλές από τις θάλασσες η πρόσβαση γίνεται με τα πόδια ή με βαρκούλες
-Μη ξεχάσετε να επισκεφθείτε το La Grotta Bar, σε ένα μαγευτικό μικρό όρμο, χτισμένο ανάμεσα στα βράχια.




Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:

video by: gregDrone

Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
 Γεράσιμος Λαβράνος

Ο Κερκυραίος συνθέτης που για πολλά χρόνια, πρωταγωνίστησε στα ελληνικά και διεθνή πάλκα και τη δισκογραφία.

Ο Γεράσιμος Λαβράνος γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1935 και από μικρό παιδί ξεκίνησε τη μουσική του εκπαίδευση με εξαιρετικούς δασκάλους. Στα 11 χρόνια του έπαιζε κόρνο στη φιλαρμονική εταιρεία «Νικόλαος Μάντζαρος». Στη συνέχεια πήρε θεωρητικά μαθήματα και μαθήματα πιάνου. Κι ενώ όλα έδειχναν ότι θα αφιερωνόταν στην κλασική μουσική, ανακάλυψε στο σπίτι του δασκάλου του, Σπύρου Μεταλληνού, κάποιες παρτιτούρες του Γκέρσουιν και του Κόουλ Πόρτερ και άρχισε να συναρπάζεται από τη τζαζ.


Στο διάστημα της στρατιωτικής θητείας του στο Φάληρο, συνέχισε τις σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών. Παράλληλα, έπαιζε κάποια βράδια πιάνο στην ορχήστρα του κέντρου «Φλοίσβος». Με την απόλυσή του από το στρατό, συνεργάστηκε με την ορχήστρα του Γιώργου Μουζάκη, η οποία είχε μια μοντέρνα τζαζ τάση. Με αυτή την ορχήστρα έπαιξε σε κοσμικά κέντρα, σε κρουαζιερόπλοια, στην Αμερική και αλλού. Λίγο αργότερα, προσλαμβάνεται στην ελληνική ραδιοφωνία (ΕΙΡ), διευθύνοντας και παίζοντας με το κουαρτέτο του σε πολύωρες «ζωντανές» εκπομπές.

Το 1958 έγραψε το πρώτο του τραγούδι, «Χέρι χέρι», σε στίχους Κώστα Πρετεντέρη, το οποίο δισκογραφήθηκε τον επόμενο χρόνο και γνώρισε διεθνή επιτυχία από τις διασκευές καλλιτεχνών, όπως ο Λουί Αρμανό, ο Γκι Λαφίτ και ο τρομπετίστας Εμέ Μπαρελί. Από εκεί και πέρα τα τραγούδια που έγραφε γίνονταν επιτυχίες και η ορχήστρα του μάγευε τις νύχτες τα καλύτερα κοσμικά κέντρα της Αθήνας (Κόρονετ, Αθηναία κ.ά.).

Γεράσιμος Λαβράνος – Νίκος Λαβράνος

Έως το 1968 ο Γεράσιμος Λαβράνος γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ερμηνευτές, όπως ο Σώτος Παναγόπουλος, ο Τζίμης Μακούλης, η Τζένη Βάνου, η Γιοβάνα, η Μπελίντα, το Τρίο Καντσόνε, η Νάνα Μούσχουρη, η Μαρινέλλα, με την οποία έδωσε και συναυλίες στη Βραζιλία το 1968, ο Γιάννης Βογιατζής, η Πόπη Αστεριάδη, η Καίτη Χωματά και πολλοί άλλοι ακόμα διακεκριμένοι τραγουδιστές, αξιοποίησαν κι έκαναν γνωστές τις συνθέσεις του. Μάλιστα, το όνομα «Τζένη Βάνου» ήταν ψευδώνυμο που επινόησε ο Γεράσιμος Λαβράνος για τη νεαρή Ευγενία Βραχνού, προκειμένου να μην γίνει αντιληπτή από τον πατέρα της, όταν ξεκίνησε να τραγουδά στο κρατικό ραδιόφωνο.

Στον κινηματογράφο επένδυσε με τη μουσική του περίπου 25 ταινίες, επτά της Φίνος Φιλμ, με τελευταία τον «Αγώνα Χωρίς Τέλος» το 1979. Το 2007 το περιοδικό «Jazz & Tzaz» τον συμπεριέλαβε στους κορυφαίους μουσικούς της exotica mood.

Ο Γεράσιμος Λαβράνος πέθανε στην Αθήνα στις 24 Μαρτίου 2015, σε ηλικία 80 ετών.

Οι περισσότεροι από ’μας μπορεί να τον θυμόμαστε για τις μουσικές που έγραψε σε κλασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως τις «Ζητείται Ψεύτης» (1961), «Ο Ατσίδας» (1962), «Η Σωφερίνα» (1964), «Νύχτα Γάμου» (1967), «Το Κορίτσι και το Άλογο» (1973) κ.ά., όμως ο Λαβράνος είχε μια πολυδιάστατη καριέρα, με τα soundtracks να αποτελούν ένα μικρό μόνο μέρος της γενικότερης προσφοράς του.

 Ο Γεράσιμος Λαβράνος στα μέσα της δεκαετίας του ’50 (αν και είχε ως βασικό όργανό του το κόρνο) μπαίνει πιανίστας στην ορχήστρα του Γιώργου Μουζάκη. Όπως είχε πει και ο ίδιος σε μια συνέντευξη που τον Μάρτιο του 2007 για το «Jazz & Τζαζ»:

«Το ’55 απολύομαι και σχεδόν αμέσως βγαίνω στο επάγγελμα. Είχα τρεις προτάσεις. Ή να συνοδεύσω τη Σοφία Βέμπο σε κάποιες παραστάσεις που θα έδινε στο εξωτερικό, ή να πάω να παίξω στο κλαμπ Μπλε Αλεπού, ή να μπω πιανίστας στην Ορχήστρα του Γιώργου Μουζάκη. Επέλεξα την τρίτη. Μου άρεσε ο Μουζάκης, η ορχήστρα του είχε μια μοντέρνα τζαζ τάση, που μ’ ενδιέφερε. Παίξαμε στα καλύτερα μαγαζιά της εποχής και πρώτ’ απ’ όλα στον Καρυστινό, στη Λιοσίων. Την άνοιξη του ’55 σαλπάρουμε με το Βασίλισσα Φρειδερίκη για Νέα Υόρκη – θα παίζαμε στην επιστροφή, από Νέα Υόρκη προς Πειραιά. Το καλοκαίρι του ’55 ήμασταν στη Ρόδο με τον Μουζάκη, το χειμώνα του ’55-’56 πάλι στον Καρυστινό και την άνοιξη του ’56 πάλι στην Αμερική, για δεύτερη φορά. Τότε μου έγινε μία σοβαρή πρόταση να μείνω εκεί και να δουλέψω, δεν μπορούσα όμως να στήσω την ορχήστρα, να τους παρατήσω. Γυρίσαμε πίσω. Παίζω στο Γκρην Παρκ, συνοδεύω, με διάφορες ορχήστρες, τραγουδιστές της εποχής όπως τον Τώνη Μαρούδα, μαζεύω εμπειρίες και, κάπου εκεί, λέω να ξεκόψω από τη νύχτα και να προωθήσω άλλα πράγματα που είχα στο νου μου».

Η δισκογραφία των 45 στροφών αρχίζει να αποκτά «πρόσωπο» στην Ελλάδα των late fifties με τον Αλέξανδρο Πατσιφά και τον Νίκο Καρύδη να συστήνουν, το 1958, την εταιρεία Fidelity. Από τα πρώτα EP της Fidelity ήταν ένα «τεσσαράκι» του Σώτου Παναγόπουλου, μέσα στο οποίο υπήρχε και το «Χέρι-χέρι» (μουσική Γεράσιμος Λαβράνος, στίχοι Κώστας Πρετεντέρης). Το τραγούδι ακούστηκε πολύ, έγινε επιτυχία (τραγουδιέται μέχρι σήμερα) και αποτελεί κατά έναν περίεργο τρόπο το διαβατήριο του Λαβράνου για το εξωτερικό – τόσο νωρίς! Τι είχε γίνει;

«Το τραγούδι το γράφω το ’58 και σχεδόν αμέσως το παίρνει ο Τάκης Μωράκης και το κάνει σε δύο εκτελέσεις, μία για γυναικεία φωνή, τη Λόλα Τσακίρη και μία για ανδρική, τον Σώτο Παναγόπουλο. Γυρίζεται και σε δίσκο το 1959, στην νεοσυσταθείσα τότε Fidelity. Έγινε έκρηξη. Τεράστια επιτυχία. Το είχαν κάνει μπολέρο, λάτιν... ό,τι θέλετε. Ένα από τα γκρουπ που το έλεγαν ήταν το Τρίο Μπραζίλ, οι οποίοι έγιναν πολύ γνωστοί αργότερα στην Ευρώπη ως Τρίο Ατενέ (Trio Athenee). Όταν αυτοί πήγαν στη Γαλλία το είχαν στο πρόγραμμά τους. Κάποια στιγμή το άκουσε ο Λουί Μαριανό (Luis Mariano) και το ερμήνευσε. Ο Μαριανό ήταν κορυφαίο όνομα τότε στη Γαλλία, ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης της οπερέτας. Την ίδια εποχή το λέει και η Ζακλίν Μπουαγιέ (Jacqueline Boyer), ενώ γίνεται τζαζ από τον σαξοφωνίστα Γκι Λαφίτ (Guy Lafitte) και τον τρομπετίστα Μπαρελί (Aime Barelli), που είχε συνοδεύσει κάποτε μέχρι και τον Τζάνγκο Ράιχαρντ. Τον Μπαρελί, μάλιστα, τον είχε φέρει στ’ Αστέρια ο Ωνάσης να παίξει για ένα βράδυ».

Ποτέ την Κυριακή» Φεστιβάλ Κανών, Μάιος 1960. Από αριστερά: Κώστας Σεϊτανίδης, Γιώργος Εμιρζάς, Δέσπω Διαμαντίδου, Μάνος Χατζιδάκις, Γεράσιμος Λαβράνος
Ποτέ την Κυριακή» Φεστιβάλ Κανών, Μάιος 1960.
Από αριστερά: Κώστας Σεϊτανίδης, Γιώργος
Εμιρζάς, Δέσπω Διαμαντίδου, Μάνος Χατζιδάκις, Γεράσιμος Λαβράνος
Τα τρία Φεστιβάλ Τραγουδιού του ΕΙΡ, το 1959, ’60 και ’61 αποτέλεσαν μία ξεχωριστή προσπάθεια προς την κατεύθυνση ανάδειξης του σύγχρονου, τότε, ελληνικού τραγουδιού. Στις τρεις διοργανώσεις είχαν στείλει συνθέσεις τους απαξάπαντες (Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης, Μίμης Πλέσσας, Σταύρος Κουγιουμτζής, Κώστας Καπνίσης, Κώστας Κλάββας…). Ανάμεσά τους φυσικά και ο Γεράσιμος Λαβράνος, που προτείνει το τραγούδι του «Το πρώτο χελιδόνι» (Ρένα Βλαχοπούλου-Γιάννης Βογιατζής). Οι επιτυχίες βεβαίως, από την άλλη μεριά, ήταν συνεχείς.

Το «Χέρι-χέρι» μπορεί να ήταν η αρχή, αλλά ακολουθείται σύντομα από το «Χρόνια πολλά» και την «Παραμυθένια ζωγραφιά» [His Master’s Voice] με το Trio Bel-Canto, το… σλόου ροκ «Αιθέριο λουλούδι» [Fidelity] με τον Γιάννη Βογιατζή, το «Δεν θα μάθεις ποτέ» [Monte Carlo] με τον Δημήτρη Μπαξεβανάκη, το «Καράβια φεύγουνε» [Monte Carlo] με τον Τζίμη Μακούλη, αλλά και άλλα λιγότερο γνωστά τραγούδια, όπως το απίστευτο τζαζ «Ένα βουνό οι λύπες μου» [Philips] με τον Γιώργο Μούτσιο ή το… doomy «Μια νύχτα έκλαψα» [Parlophone] με την Καίτη Μπελίντα.

Το 1961, το καλοκαίρι, ο Γεράσιμος Λαβράνος γνωρίζεται με τον διάσημο στην εποχή του αιγυπτιο-λιβανέζο συνθέτη Bob Azzam (1925-2004) στα εγκαίνια του Mont Parnes. Εκείνη την εποχή τόσο ο Azzam όσο και ο Λαβράνος είχαν ήδη κάνει επιτυχίες στη Γαλλία –ο πρώτος τον… fox oriental «Mustapha» και ο δεύτερος το «Quand on aime» όπως προείπαμε– με αποτέλεσμα, όταν συναντήθηκαν, οι δυο τους ν’ ανταλλάξουν κατά μίαν έννοια κομμάτια. Αναφέρομαι, κατά πρώτον, στο ελληνικό 45άρι «Mustapha/ Μένω σε κάποια γειτονιά» [Monte Carlo, 1961], στο οποίο τραγουδούσε η Σούλη Σαμπάχ συνοδευόμενη από την ορχήστρα του Λαβράνου. Ιδανική επιλογή ερμηνεύτριας, αφού η αιγυπτιώτισσα τραγουδίστρια και ηθοποιός βρισκόταν στο στοιχείο της. (Ο «Μουσταφάς» ήταν στηριγμένος σε παραδοσιακή, βορειοαφρικανική μελωδία και γαλλοαραβικούς στίχους, και πρωτοπαρουσιάστηκε από τον Bob Azzam και την Ορχήστρα του σ’ ένα EP της γαλλικής Barclay νωρίς το 1960, για να γίνει αμέσως επιτυχία σε όλο τον κόσμο).

Gerasimos Lavranos Orchestra
Η Ορχήστρα του Γεράσιμου Λαβράνου. Από αριστερά: Γιώργος Λαβράνος κρουστά, Μανώλης Μικέλης πιάνο, Γεράσιμος Λαβράνος τρομπέτα, άγνωστος προς εμένα μουσικός, Νίκος Λαβράνος ντραμς, Νίσος Πανταζής(;) κοντραμπάσο, Ρήγας Σαριτζιώτης(;) φλάουτο, Wally Besser τρομπέτα

Παράλληλα ο Bob Azzam παίρνει το «Καράβια φεύγουνε» του Λαβράνου –που είχε τραγουδήσει ο Τζίμης Μακούλης σε ετικέτα Monte Carlo το 1961–, και το μετατρέπει σε calypso rock ως «Le grand depart», σκοράροντας στη γαλλική Ριβιέρα. Κάπως έτσι ο Λαβράνος βρίσκεται μ’ ένα δεύτερο τραγούδι να κάνει επιτυχία στη Γαλλία, αλλά και στην Ιταλία νωρίς στα χρόνια του ’60, αφού το «Le grand depart» είχε μετατραπεί σε «La tua gioventu», ερμηνευμένο από την Betty Curtis [CGD, 1962]. Όμως, την ίδια περίοδο ένα ακόμη τραγούδι του περνάει τα σύνορα: «Ήταν το “Απόγευμα της Κυριακής” σε στίχους Κώστα Κοφινιώτη, που είχε πρωτοπεί ο Τζίμης Μακούλης.

Όταν ήρθαν οι Espanoles στην Ελλάδα το είχαν ακούσει, το μετέφεραν στη γλώσσα τους ως “Atardecer de un Domingo” και το έκαναν επιτυχία στην Ισπανία. Το ίδιο κομμάτι το διασκεύασε και ο σαξοφωνίστας Πέδρο Ιτουράλδε (Pedro Iturralde) ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς τζάζμεν, ενώ το είχε τραγουδήσει και η Νάνα Μούσχουρη σε έξοχη ενορχήστρωση του Ζακ Ντανζάν (Jacques Denjean).  Το LP, τα “Rebeta Nova”, τις γιάνκες, σε άλλες εκτελέσεις από εκείνες των Forminx και βέβαια διάφορα τραγούδια με την Μαίρη Μοντ, τον Τζίμη Μακούλη, τον Γιάννη Βογιατζή, που τον πίστευα πολύ, και άλλους».


Τα δύο EP «Rebeta Nova» [Polydor] που βγήκαν τέλη ’64 με αρχές ’65 ήταν… πρωτοποριακά για την εποχή τους, αφού ο Λαβράνος είχε τη φαεινή ιδέα να διασκευάσει γνωστά λαϊκά σε ρυθμούς της εποχής (shake, bossa nova, cha-cha κ.λπ.). Έτσι τα «Όσο αξίζεις εσύ» (Καλδάρας), «Το ’πες και το ’κανες» (Μακρυδάκης), «Άμα θες να φύγεις, φύγε» (Καλδάρας), «Λίγο-λίγο θα με συνηθίσεις» (Καλδάρας), «Κάθε λιμάνι και καημός» (Κατσαρός), «Συννεφιασμένη Κυριακή» (Τσιτσάνης) και «Τα καβουράκια» (Τσιτσάνης) αποκτούν νέο χρώμα μέσα από τις απίστευτα ευφάνταστες νέες εναρμονίσεις και ενορχηστρώσεις.

Χορέψτε με το Γεράσιμο Λαβράνο και την Ορχήστρα του
Είναι αλήθεια πως η ορχήστρα του Γεράσιμου Λαβράνου με τον ίδιο στη διεύθυνση και τα διάφορα πνευστά και ακόμη τους Νίκο Λαβράνο ντραμς, Γιώργο Λαβράνο κρουστά, Μανώλη Μικέλη πιάνο, vibes, Wally Besser τρομπέτα, Audrey Grey φωνή, Νίσο Πανταζή μπάσο, Ρήγα Σαριτζιώτη φλάουτο και Στέλιο Καλαθόπουλο τραγούδι έχει φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο, συναγωνιζόμενη επί ίσοις όροις τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές (γιατί στην Ελλάδα τέτοια ορχήστρα, τέτοιου επιπέδου, δεν υπήρχε).

Τούτο μαρτυρά όχι μόνο το θρυλικό LP «Χορέψτε με το Γεράσιμο Λαβράνο και την Ορχήστρα του» [Polydor, 1965], εκεί που λάμπουν τα «Ρεγγίνα twist», «Θάλασσα πλατειά» (απίστευτη bossa version της πασίγνωστης σύνθεσης του Χατζιδάκι), «Μπόσα νόβα της Τζένης (Καρέζη)», «Γαλάζια πέτρα» κ.λπ., Ένας ιστορικός δίσκος που κυκλοφόρησε το 1965 και επανακυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2007 με το τεύχος 169 του Jazz & Τζαζ., αλλά και η πορεία της μπάντας στα σαλόνια της Ευρώπης…

«Εμφανιστήκαμε στο Picadilly στο Λονδίνο, στο Florida Park της Μαδρίτης, στο Blue Note του Άμστερνταμ, στο Bayerisher Hof του Μονάχου, στο Park Hotel του Βισμπάντεν, στο Tabaris της Ζυρίχης, στο παρισινό Hilton, στο Club 58 της Γενεύης, στο Strand Hotel της Στοκχόλμης και αλλού…».

Στην Ελλάδα, παράλληλα σχεδόν με τα «Rebeta Nova», o Γεράσιμος Λαβράνος λανσάρει τις ελληνικές γιάνκες. Ηχογραφεί, δε, κομμάτι υπό τον τίτλο «Jeronimo yanka»(!) σε διασκευή δική του (και των Ν. Μαστοράκη, Β. Παπαθανασίου) σχεδόν ταυτοχρόνως με τους Forminx. Κυκλοφόρησε μάλιστα και σε 45άρι [Philips] με πίσω πλευρά το «Kangaroo yanka» (που έμοιαζε κάπως με boogaloo!).

Όταν όμως το «Jeronimo yanka» με τους Forminx ακολουθούσε το δρόμο προς την κορυφή, το 45άρι του Λαβράνου αποσύρθηκε από την κυκλοφορία (προφανώς, για να μην μπερδεύει ο κόσμους τους… Τζερώνυμο), για να ξαναβγεί με πρώτη πλευρά ένα… «Doint the jenka» (που ήταν ίδιο ακριβώς με το προηγούμενο… λαβρανικό «Jeronimo yanka»). Δηλαδή στη δεύτερη έκδοση είχε αλλάξει, απλώς, ο τίτλος του κομματιού. Ο Λαβράνος, όμως, επειδή ήταν έξυπνος και παρατηρητικός, πρόσεξε πως ένας παραδοσιακός σκοπός της πατρίδας του της Κέρκυρας, η πασίγνωστη «Πέρδικα» (ένας συρτός σε 2/4), έμοιαζε πολύ με την yanka! Δεν ήταν μόνο ίδιος ο ρυθμός (κομμένος στα τέσσερα – σε δύο ή τέσσερα τέταρτα), αλλά έμοιαζε και η μελωδία, ή εν πάση περιπτώσει προσαρμοζόταν άνετα σ’ εκείνη του original φινλανδικού σκοπού (καθότι οι πρώτες γιάνκες ήταν φινλανδικές). Το μόνο που έπρεπε να γίνει ήταν ν’ ανεβούν κάπως οι στροφές, το μπιτ (το τέμπο εννοώ).

Και όντως. Η yanka θα μπορούσε να ήταν εντελώς… κερκυραϊκή (και καθόλου φινλανδική!) με το 45άρι του Λαβράνου «Jerry jenka/ Corfu jenka» [Philips] να το αποδεικνύει περίτρανα. Όχι τυχαίως η yanka χορεύεται ακόμη και σήμερα στην Κέρκυρα… λόγω και των τουριστών.


Ο Λαβράνος ήταν από τους πρωτοπόρους της soul στην Ελλάδα. Όπως διαβάζουμε στο περιοδικό «Πάνθεον» (#311, 8/11/1967): «Ένα άγνωστο για τον τόπο μας είδος μουσικής, νέο και για την Ευρώπη, την σόουλ μιούζικ μάς μαθαίνει ο Γεράσιμος Λαβράνος με το συγκρότημά του, που επέστρεψαν από την διετή περιοδεία τους στην Ευρώπη. Την σόουλ μιούζικ λανσάρησε ο Ότις Ρέντινγκ κυρίως, που τώρα κατέκτησε τον κόσμο. Το σώου του Λαβράνου, που παρουσιάζει σε κεντρικό νυχτερινό κέντρο, με ξένους τραγουδιστές, go-go girls, φωνητικά και ηχητικά εφφέ, εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα». Αλλά και στους «Μοντέρνους Ρυθμούς» [#93, 22/11/1967]: «Ο Γεράσιμος Λαβράνος ανεβαίνει στην πίστα (της Αθηναίας) και μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε κομμάτια του Τζαίημς Μπράουν, του Ότις Ρέντινγκ και του Γουίλσον Πίκετ. Η έγχρωμη λυγερόκορμη Τσικίτα Γκόρντον από την Τζαμάικα, φωτομοντέλο και μανεκέν, καθώς και ο εξαίρετος Φράνκι Σκιν συνοδεύουν τα τραγούδια με ωραιότατα φωνητικά. Όταν αποφασίζουμε να φύγουμε το ρολόι δείχνει τις μίνι ώρες της νύχτας… Και στο μυαλό μας εναλλάσσονται οι ρυθμοί του Γεράσιμου Λαβράνου με τα μίνι των go-go girls, της Τζόαν και της Μπάρμπαρα».

Το τι γινόταν στην Αθηναία (επί της Πανεπιστημίου 6) μας το δείχνει σ’ ένα… μικρό βαθμό το κλιπ από την ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Νύχτα Γάμου» (1967) με τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρθα Καραγιάννη κ.ά. Top soul music, όπως δεν ακούστηκε και δεν παίχθηκε ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα, από Έλληνες μουσικούς. (Ο Γεράσιμος Λαβράνος είναι με το μαύρο κοστούμι και την τρομπέτα…).

Το Φθινόπωρο 1968 (τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο) διοργανώνεται στο Ρίο Ντε Τζανέιρο το «III Festival Internacional Da Canção Popular» – ένα από τα σημαντικότερα, παγκόσμια, φεστιβάλ τραγουδιού της εποχής. Αν όχι το πιο σημαντικό. Την Ελλάδα εκπροσωπεί ο Γεράσιμος Λαβράνος με το «Αν θες να ρθης» (στίχοι Ελπίδα Περικλάκη), το οποίο θα ερμήνευε η Μαρινέλλα. Το τραγούδι άρεσε, αφού έλαβε βραβείο «Καλύτερης Καλλιτεχνικής Παρουσίας». Όπως έλεγε ο ίδιος ο συνθέτης στο «Πάνθεον» (#363, 6/11/1968):

«Στο Ρίο Ιανέιρο έζησα τις πιο συγκινητικές στιγμές της καλλιτεχνικής μου καριέρας. Η παρουσία μας εκεί, ανάμεσα σε μια πολύχρωμη Βαβέλ, ήταν απίστευτα έντονη. Στις πρόβες μάλιστα συνέβη και το εξής ανεπανάληπτο γεγονός. Όταν τελείωσε το τραγούδι μου, όταν έσβησαν και οι τελευταίες νότες του “Αν θες να ρθης” και τα 60 μέλη της ορχήστρας του φεστιβάλ άφησαν τα όργανά τους, σηκώθηκαν όρθιοι και χειροκρότησαν παρατεταμένα… Αυτό προκάλεσε μεγάλην αίσθησι σε όσους παρακολουθούσαν τις πρόβες και την άλλη μέρα οι εφημερίδες σχολίαζαν το γεγονός σαν κάτι πρωτάκουστο. Όμως κάποιος κακοήθης συντάκτης, που προφανώς δεν είδε με καλό μάτι την εύνοια της ορχήστρας στο τραγούδι μου, έγραψε στην εφημερίδα του ότι κατηγόρησα την ορχήστρα του φεστιβάλ… Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξουν παρεξηγήσεις και ψυχρότητα εκ μέρους των μουσικών. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και η παρεξήγησις διευθετήθηκε. Από την πρώτη μέρα το ελληνικό τραγούδι μπήκε ανάμεσα στα 20 από τα 33. Η ιδιορρυθμία του ξάφνιασε, όπως… διάβασα στον Τύπο και όλοι ήσαν σίγουροι πως δεν θα έφευγα χωρίς βραβείο. Άλλοι, μάλιστα, μιλούσαν για δύο βραβεία. Ερμηνείας και ενορχηστρώσεως. Αλλά, ας μην ξεχνάμε ότι κάθε φεστιβάλ τραγουδιού είναι και φεστιβάλ εταιριών δίσκων και εκδοτικών οίκων. Οι παράγοντες αυτοί επηρεάζουν αφάνταστα το αποτέλεσμα κάθε παρόμοιας εκδηλώσεως. Εξάλλου κάθε συνθέτης και τραγουδιστής έχει φθάσει στο Ρίο συνοδευόμενος από μάνατζερ, φωτογράφους και δημοσιογράφους, που προωθούσαν κατά κάποιο τρόπο τους δίσκους του…». 

Στην Αθήνα του ’68, υπήρχε και μιαν άλλη μουσική σκηνή (πέραν εκείνης των κλαμπ, των μπουάτ ή των λαϊκών μαγαζιών) και η οποία σχετιζόταν με την avant-garde. Ο Γιάννης Χρήστου ήταν ένα διακεκριμένο μέλος της. Θυμόταν ο Γεράσιμος Λαβράνος:

«Θα σας πω μια μικρή ιστορία. Πρέπει να ήταν εκεί γύρω στο ’57-’58, όταν πρόσεξα στο ραδιόφωνο, καθώς οδηγούσα, μια μουσική που μ’ έκανε να τα χάσω. Ήταν κάτι τελείως διαφορετικό, απ’ όσα τότε συνηθίζαμε ν’ ακούμε. Σταμάτησα και περίμενα να τελειώσει το κομμάτι, για να μάθω τι ακριβώς ήταν. Έτσι λοιπόν, κάποια στιγμή, βγαίνει ο εκφωνητής και λέει πως... “ακούσατε μια συμφωνία του Γιάννη Χρήστου” – κάτι τέτοιο ήταν, αν θυμάμαι καλά. Ήταν η πρώτη επαφή. Αργότερα τ’ αδέλφια μου, ο Νίκος και ο Γιώργος, έπαιξαν κρουστά στα περισσότερα έργα του, αλλά και ο ίδιος ο Χρήστου ερχόταν στα διάφορα κλαμπ που εμφανιζόταν η Ορχήστρα για να μας ακούσει. Συνεργαστήκαμε πιο στενά το 1968 στον “Επίκυκλο”, μια παράστασή του που είχε γίνει στο Χίλτον (σ.σ. 20/12/1968). Στο έργο υπήρχε ρόλος για τζαζ αυτοσχεδιασμό κι ήμουν κι εγώ εκεί, μαζί με 6-7 μουσικούς. Ο Χρήστου ήταν συμβολιστής και πάντα τον σεβόμουν. Ο κόσμος μπορεί να μην καταλάβαινε, συνήθως, τι ήθελε να πει, όμως ο ίδιος είχε πολύ ξεκάθαρες απόψεις και ήξερε τι έκανε. Στον “Επίκυκλο” υπήρχαν παραμορφωτικοί ήχοι, εφέ, θίασος επί σκηνής, τζαζ ορχήστρα, ενώ συμμετείχε ελεύθερα και το κοινό. Ήταν μια ομάδα που διάβαζε εφημερίδες και τις οποίες, στο τέλος, τις έτρωγε... Φαίνεται πως ο Χρήστου είχε πιάσει νωρίτερα από τον καθένα τη λειτουργία και την επίδραση της υπερπληροφόρησης στην καθημερινή ζωή...».

Στα τέλη των sixties ο Γεράσιμος Λαβράνος θα κάνει μερικές εξαιρετικές ηχογραφήσεις με την Τζένη Βάνου (υπήρξε, εξάλλου, ο νονός της, μια δεκαετία νωρίτερα, εκείνος που την έκανε από Ευγενία Βραχνού… Τζένη Βάνου). Τα τραγούδια αυτά που είναι τζαζ και… blues, βγήκαν σε δύο LP ετικέτας Panivar – το πρώτο ως «Σ’ Αγαπώ» (1972) και το δεύτερο ως «Αν μ’ αγαπούσες» (1976). Μερικά απ’ αυτά ήταν τα: «Ο άνθρωπός μου», «Τι με κυττάς» και «Η βροχή ήρθε πάλι» (άγνωστο, αλλά κορυφαίο τραγούδι τόσο για τον Λαβράνο όσο και για τη Βάνου).

Στα πρώτα χρόνια του ’70, ο Λαβράνος «ανοιχτός» πάντα στα νέα ρεύματα βοηθά τα συγκροτήματα της εποχής, τους Πελόμα Μποκιού, τους Poll, τα Ανάκαρα κ.ά. με τα οποία επιμελείται «προγράμματα» σε κέντρα της εποχής. Τη σεζόν ’71-’72 π.χ. οι Poll αποτελούν βασική ατραξιόν στο κλαμπ «Ελατήριον» (Χέυδεν και Αριστοτέλους), σ’ ένα πρόγραμμα που είχε δημιουργήσει ο κερκυραίος συνθέτης. Λίγο αργότερα το συγκρότημα θα τον τιμούσε στο δεύτερο άλμπουμ του, το «Poll», μ’ ένα… ρόλο στο κόμικ, που συνόδευε το long-play (ήταν ο Γεράσιμος Ντο Ρε Μι).  Παρά ταύτα από τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας ο Λαβράνος έβλεπε τη διασκέδαση ν’ αλλάζει προφίλ. Αυτό τον στενοχωρούσε. Ήταν έξω από τη δική του λογική… με αποτέλεσμα, πάνω στα πιο μεστά καλλιτεχνικά χρόνια του, ν’ αρχίσει να σχεδιάζει τη σταδιακή απόσυρσή του.


Μπορεί το περίφημο «Χάλυ γκάλυ» πότε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη (από τη «Σωφερίνα»), πότε με την Αλέξια, πότε με την Ελένη Τσαλιγοπούλου κ.λπ., να υπενθυμίζει στους πολλούς το όνομά του, όμως, στην πράξη ο ίδιος ήταν πλέον μακριά. Όπως μου είχε πει και σ’ εκείνη τη συνέντευξη του 2007:

«Η αλλαγή στάσης ξεκινά με τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας. Εκείνη την εποχή βρισκόμασταν με την ορχήστρα στην Ισπανία. Εγώ είχα αντιληφθεί ήδη ότι τα καλλιτεχνικά πράγματα, αυτά τουλάχιστον που ενδιέφεραν εμένα, δεν πήγαιναν καλά. Βασικά δεν ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα. Είχαμε ήδη μια καλή συνεργασία με τους (Los) Hermanos Castro, ένα εξαιρετικό μεξικάνικο σχήμα, με μεγάλες επιτυχίες στις λατινικές χώρες και ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε για Αμερική – Ακαπούλκο, Λας Βέγκας και τέτοια. Έγινε η χούντα και το πράγμα χάλασε. Εννοώ πως αρκετοί από τους μουσικούς ήθελαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα, για να δουν τα παιδιά τους, τις οικογένειές τους και όλο εκείνο το σκηνικό που ετοιμάζαμε διαλύθηκε. Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα διαπίστωσα με τον καιρό, όλα αυτά τα οποία φοβόμουνα. Οι ορχήστρες είχαν εξαφανιστεί από τη διασκέδαση και προβάλλονταν περισσότερο τα γκρουπάκια και τα τότε σκυλάδικα. Σταμάτησα. Έκανα βέβαια κάποιες επιλεγμένες εμφανίσεις, όπως στο φεστιβάλ στο Ρίο, αλλά γενικά ήμουν εκτός. Ήταν μια συνειδητή επιλογή. Ήμουν οργισμένος. Διαφωνούσα με την πορεία που έπαιρνε η μουσική και το σώου, και κρατήθηκα μακριά – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σταμάτησα να ασχολούμαι, να γράφω τραγούδια, να παρακολουθώ τις εξελίξεις. Και σήμερα υπάρχουν ωραίες, νέες φωνές. Εκείνοι που περνάνε κρίση είναι οι δημιουργοί. Εύχομαι λοιπόν, κάποια στιγμή, το πράγμα να ισορροπήσει και πάλι. Όσον αφορά εμένα, ένα θα σας πω. Ευτυχώς που δεν βιοπορίζομαι από την καλλιτεχνία...».κο










Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Ο αρχαίος ναός στη Ρόδα

 Δωρικός περίπτερος εν παραστάσει ναός του 5ου αι. π.κ.χ. Ανασκάφηκε τα έτη 1938-1939. Σώζεται στο επίπεδο της θεμελίωσης.

Ο ναός δεν είχε οπισθόδομο ενώ την περίστασή του σχημάτιζαν 11 κίονες στις μακρές και 6 στις στενές πλευρές. Οι κίονες του ναού ήταν μονολιθικοί και τμήματά τους σώζονται εντοιχισμένα σε νεώτερη γειτονική μικρή οικία.

Ο αρχαίος ναός στη Ρόδα - Κέρκυρα

Η θεμελίωση του πτερού είναι ιδιαίτερα επιμελημένη ενώ ο τοίχος του κυρίως ναού έχει ελαφρύτερη κατασκευή. Η ανωδομή πρέπει να ήταν πλινθόκτιστη. Μέσα στο σηκό σώζονται 4 θεμέλια βάθρων, τα οποία φανερώνουν την θέση αφιερωμάτων ή λατρευτικών αντικειμένων.

Σε απόσταση 6,70μ ανατολικά του ναού σώζεται ορθογώνιος βωμός διαστάσεων 12 Χ 2,30 μ . Καταλαμβάνει όλο το πλάτος του ναού και αποτελείται από σειρά μεγάλων ορθογώνιων καλοπελεκημένων πωρόλιθων, που περιβάλλει πυρήνα από λιγότερο δουλεμένους. Η προς το ναό σειρά φέρει υποτομή στο κάτω μέρος. Στο μέσο του ορθογώνιου βάθρου αποκαλύφθηκε ο κυρίως βωμός, του οποίου βρέθηκαν μόνο λίγες πλάκες.

Ο αρχαίος ναός στη Ρόδα - Κέρκυρα


Το έτος 1930 ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Ιωάννης Παπαδημητρίου εντόπισε κίονες του ναού στην περιοχή που έφερε το όνομα «Άγιος Γεώργιος των στύλων», από όπου προέρχονταν και άλλα spolia που χρησιμοποιήθηκαν σε σύγχρονα κτίσματα του οικισμού της Ρόδας.

Το 1939 η Αρχαιολογική Εταιρεία, με επικεφαλής εκ νέου τον Παπαδημητρίου, διεξήγαγε στη θέση την πρώτη ανασκαφή κατά την οποία ήρθαν στο φως η κρηπίδα, οι τοίχοι καθώς και σημαντικά τμήματα της ανωδομής του ναού. Το 1967 σε ανασκαφές της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας υπό τον Έφορο Γεώργιο Δοντά εντοπίστηκε και ο ορθογώνιος βωμός ανατολικά του ναού.

Ευρήματα από την ανασκαφή στο ναό εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κέρκυρας.



Συντάκτης: Δέσποινα Ζερνιώτη, αρχαιολόγος
Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:
art-hellas.blogspot.com
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Κέρκυρα και Μουσική: παράδοση αιώνων

Ο Αύγουστος είναι στην Κέρκυρα ένας μήνας γεμάτος πολιτιστικές εκδηλώσεις. Παντού στο νησί, στην πόλη και την ύπαιθρο, σε σχεδόν καθημερινή βάση, πραγματοποιούνται μουσικές κυρίως εκδηλώσεις, με πυρήνες τις πολυάριθμες φιλαρμονικές μας. Η μουσική αποτελεί εδώ και αιώνες μία σταθερή αξία για τους Κερκυραίους.

Η ιστορία της ανάπτυξης της μουσικής στην Κέρκυρα ξεκινάει από πολύ παλιά. Για τους βυζαντινούς και τους πρώτους αιώνες των δυτικών κυρίαρχων δεν διαθέτουμε πολλά στοιχεία. Φαίνεται, πάντως, ότι η Κέρκυρα ακολουθούσε τη βυζαντινή παράδοση, σύμφωνα με την οποία η μουσική ήταν κυρίως εκκλησιαστική, αν και για την περίοδο αυτή το ίδιο ίσχυε και στην υπόλοιπη χριστιανική Ευρώπη.

Φυσικά, παράλληλα προς την εκκλησιαστική μουσική, υπήρχε και η λαϊκή, η οποία έτερπε τον απλό λαό στα πανηγύρια, τους γάμους και σε άλλες περιστάσεις, καθώς και η “επίσημη”, η οποία ακουγόταν σε στρατιωτικές τελετές ή στις επίσημες τελετές της διοίκησης. Η λαϊκή μουσική στηριζόταν κυρίως στους ήχους πνευστών, όπως οι αυλοί διαφόρων τύπων, κρουστών, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τη χρήση και κάποιων έγχορδων, όπως το σαντούρι.

Σε κάθε περίπτωση, η Κέρκυρα, ως εξάρτημα της Δύσης, ήρθε από νωρίς σε επαφή - ή μάλλον συμμετείχε – με την ανάπτυξη της κοσμικής μουσικής στην Ευρώπη, η οποία συντελέστηκε στα χρόνια της Αναγέννησης. Στις αρχές του 16ου αιώνα εμφανίστηκαν “ελαφρά” είδη μουσικής, τα οποία χαρακτηρίζονται από την εύθυμη διάθεσή τους και την απλότητά τους. Μέχρι τα μέσα του αιώνα, είχε διαμορφωθεί στην Ιταλία το “καντσόνε”, ένα μουσικό είδος ρυθμικό, “ελαφρύ” και γρήγορο, το οποίο παιζόταν κυρίως από χάλκινα πνευστά.

Η ανάπτυξη της κοσμικής, “λαϊκής” μουσικής είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση νέων μουσικών οργάνων και την προσπάθεια τελειοποίησής τους από τους κατασκευαστές. Ταυτόχρονα, οι γνώστες των οργάνων αυτών έγιαν ανάρπαστοι, τόσο ως εκτελεστές της νέας μουσικής, όσο και ως δάσκαλοι για όσους επιθυμούσαν να μάθουν τα νέα όργανα.

Αν και η Κέρκυρα εκείνη την εποχή τοποθετείται γενικά στην περιφέρεια της Δυτικής Ευρώπης, φαίνεται ότι οι ντόπιοι παρακολουθούσαν από κοντά τις εξελίξεις στη μουσική, στοιχείο που καταδεικνύει ότι οι Κερκυραίοι έτρεφαν ανέκαθεν μεγάλη εκτίμηση στην τέχνη του πενταγράμμου. Όπως αποκαλύπτει το παρακάτω έγγραφο από το Ιστορικό Αρχείο της Κέρκυρας, ήδη από τα μέσα του 16ου αιώνα, στο νησί υπήρχαν ορχήστρες χάλκινων πνευστών και δάσκαλοι που δίδασκαν την τέχνη τους.


Σύμβαση διδασκαλίας τρομπέτας (Κέρκυρα 16ος αι.)

αφμθ΄(1549) ημέρα η΄(8η) μηνός Οκτωβρίου
τη αυτή (ημέρα), Μαστρο Βαλέριος Καλαβρέζος τρουμπετάς, παρών ομολόγησεν ότι υπόσχεται να μαθητεύση τον παρόντα Πιέρον, ανηψιόν του παρόντος Μαστρο Ϊάκουμου Μωραΐτη ταρανέζου, την τρουμπέτα, όπου να είναι μάστορας να πέζη με την συντροφείαν1. Ο δε ρηθείς Μαστρο Ϊάκουμος υπόσχεται χρεωστή να δώση και πληρώση προς τον άνωθεν Μαστρο Βαλέριον, διά όνομα του ανηψιού αυτού, Πιέρου, διά την μάθηση όπου του θέλη μαθητεύση, δουκάτα δέκα. Και αν ουδέν τον ήθελε μαθητεύση τεντέροντας2 ο ρηθής Πιέρος να χρεωστή ο άνωθεν Μαστρο Βαλέριος να τον πληρώση όλα τα ντάνα και ιντερέσα3. Και αν ήθελε λίψη από ετία του ρηθέντος Πιέρου, αν ουδέν ήθελε τεντέρη, να χρεωστή να πληρώνη τα ρηθέντα δουκάτα ι΄(10). Και ούτως εσυμφώνησαν υπό μαρτυρίας Μαστρο Γεωργίου Κοκικόρη τρουμπετά και Μαστρο Μπατίστα Πισμούντη τρουμπετά.
......................
αφνγ΄(1553), Αυγούστου ζ΄(7η). Ηλιώθη δια θελήσεως των άνωθεν δύο μερών Μαστρο Βαλέριου και κυρ Πιέρου, ότι είναι ευχαριστημένοι το έν μέρος εκ το έτερον. Υπό μαρτυρίας κυρ Δημητρίου Τζικλίνου και Μαστρο Λιού Σφακιώτη

Α.Ν.Κ., Συμβ., Τόμος Β 176, Φ. 9, σ. 212r

Όπως προκύπτει από το παραπάνω έγγραφο, στη Νότια Ιταλία είχε ήδη συσταθεί συντεχνία μουσικών, καθώς τον τίτλο του “Μάστορα” μπορούσε να φέρει μόνο αυτός που είχε αναγνωριστεί ως “μάστορας” από τη συντεχνία. Επίσης, προκύπτει ότι μία “συντροφία”, μία ορχήστρα δηλαδή, είχε συσταθεί στην Κέρκυρα από Καλαβρέζους και μερικούς Κερκυραίους μουσικούς. Η μεγάλη υπόληψη που είχαν από τότε οι Κερκυραίοι στη μουσική, φαίνεται και από τη μεγάλη αμοιβή που ο Μαστρο Ιάκουμος είναι διατεθειμένος να καταβάλει ώστε ο ανηψιός του να μάθει την τέχνη της τρομπέτας.


Αρχαιότητα

Ο Όμηρος μας αφηγείται για τον μεγάλο Κερκυραίο μουσικό, τον τυφλό κιθαρωδό Δημόδοκο, που στην αυλή του βασιλιά Αλκίνοου έκανε τον Οδυσσέα να δακρύσει με το τραγούδι του. Από την εποχή όμως των βάρδων, που τραγουδούσαν τα κατορθώματα των μυθικών ηρώων στα παλάτια των εστεμμένων, μέχρι τον 19ο αιώνα η Κέρκυρα είχε διανύσει έναν μακρύ δρόμο για το μεγαλύτερο μέρος του οποίου πολύ λίγα πράγματα γνωρίζουμε.

Βυζαντινά χρόνια

Την περίοδο αυτή, η μουσική αυτή παράδοση διακόπτεται. Η έλευση του Χριστιανισμού σήμαινε και την εγκατάλειψη του οτιδήποτε ήταν συνδεδεμένο με την αρχαία Ελληνική θρησκεία. Το θεοκρατικό Βυζάντιο και η Ανατολική Εκκλησία προέβησαν σε μια άτεγκτη προγραφή της οργανικής μουσικής με αποτέλεσμα στην ανατολική μεσόγειο να εξαφανιστεί η πολυφωνική μουσική υπέρ της Ανατολικής μονοφωνίας. Στο πλαίσιο αυτό γίνεται πλήρως κατανοητό το μένος του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου κατά της οργανικής μουσικής, κάτι που μέχρι σήμερα έχει σημαδέψει την έντεχνη Ελληνική μουσική.

Τουρκοκρατία

Στα χρόνια που η υπόλοιπη Ελλάδα ήταν υπόδουλη στους Τούρκους, στην Κέρκυρα δημιουργήθηκε ένα ιδιότυπο φολκλορικό τραγούδι με μελωδικότατη και αρμονική πολυφωνική επένδυση, στηριγμένη κυρίως στον αυτοσχεδιασμό των επτανήσιων τροβαδούρων. Γενικά, λαϊκό όργανο στην Επτάνησο ήταν από την αρχαιότητα η Κιθάρα και το σημερινό μαντολίνο.

Προπολεμικά και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια

Η κοινωνική ζωή των κατοίκων περιορίζονταν στην συμμετοχή τους στους γάμους των συγγενών ή φίλων, στα πανηγύρια και στα γλέντια. Στον κόσμο υπήρχε μια τάση για τραγούδι με την κάθε ευκαιρία. Έτσι οι γυναίκες τραγουδούσαν ατελείωτα σε όλη την διαδικασία του γάμου, στα διαλείμματα από το μάζωμα των ελιών, στον τρύγο, τις αποκριές, τις καλοκαιρινές νύχτες στα πεζούλια των σπιτιών τους όπου μαζεύονταν και άλλες γειτόνισσες κλπ. Οι άντρες από την άλλη πλευρά, που είχαν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων και έβγαιναν από το σπίτι, είχαν σαν βασικό στέκι για το τραγούδι τα μαγαζιά των χωριών. Τα μαγαζιά ήταν τα ιδιότυπα «ωδεία» της κερκυραϊκής υπαίθρου, που κάποιοι μάθαιναν στους άλλους ένα τραγούδι που άκουσαν στην «χώρα» ή σε κάποιο άλλο χωριό και που κάποιοι παλαιότεροι τραγουδιστές μάθαιναν στους νεώτερους την τεχνική της πολυφωνίας, με το αυτί , όπως την είχαν μάθει και αυτοί από τους άλλους . Αντίστοιχοι χώροι εκπαίδευσης των γυναικών στην πολυφωνία των τραγουδιών που αυτές τραγουδούσαν ήταν οι χώροι της δουλειάς και τα σπίτια τους, όπου μαζεύονταν οι γειτόνισσες.

Νεότερα χρόνια

Τα έτη 1837-1840 οι καλλιτεχνικές, πνευματικές και ορισμένες πολιτικές προσωπικότητες της Κέρκυρας, ένωσαν τις δυνάμεις και τα κοινά τους οράματα και κατέληξαν στην ίδρυση Φιλαρμονικής με το όνομα «Φιλαρμονική Εταιρία Κερκύρας». Ιδρυτικά μέλη της πρώτης Φιλαρμονικής Εταιρίας ήταν Ο μουσουργός Σπυρίδωνας Ξύνδας, ο Πέτρος Κουαρτάνος, ο Ιωάννης Καλλονάς κ.α. Πρόεδρος εφ’ όρου ζωής ορίσθηκε ο Νικόλαος Χαλκιόπουλος Μάντζαρος. Το τέλος της δεκαετίας του 1970 και μετά, με πρωτοβουλία των πολιτιστικών συλλόγων που άρχισαν να ιδρύονται σε όλα σχεδόν τα χωριά επιχειρήθηκε να σταματήσει ο κατήφορος προς την λήθη και να αναζωογονηθεί η κερκυραϊκή μουσική παράδοση της υπαίθρου.

Κερκυραϊκό Τραγούδι

Κατά τη βυζαντινή περίοδο αναπτύσσονται τα ακριτικά τραγούδια και οι παραλογές. Πλήθος τέτοιων αφηγηματικών τραγουδιών διατηρήθηκε στη ζωή, μέσα από τη λαϊκή παράδοση. Η κατηγορία αυτών των τραγουδιών εμπλουτίστηκε με νεότερες παραλογές και μοιρολόγια, τραγούδια αγάπης με αφηγηματικούς στίχους και κυρίως με πλήθος λαϊκών δίστιχων, πολλά από τα οποία, είτε έφεραν μαζί τους πρόσφυγες από την Κρήτη, την Πελοπόννησο, την Ήπειρο κ.α., είτε διαμορφώθηκαν από τις τοπικές κλειστές αγροτικές κοινωνίες και την όποια επαφή είχαν αυτές στο πέρασμα του χρόνου με την εντός των τειχών πόλη.

Παραδοσιακοί κερκυραϊκοί χοροί

Περιγραφές χορών της Κέρκυρας έχουμε από τους περιηγητές που επισκέφθηκαν την Ελλάδα τον 18ο και 19ο αιώνα, έως και τις αρχές του 20ου. Παρόλες τις πολιτισμικές επιρροές, η Κέρκυρα κατόρθωσε να αφομοιώσει με το δικό της ιδιότυπο όλες τις ξενόφερτες επιρροές και να δημιουργήσει το δικό της στυλ στην παραδοσιακή μουσική, στον παραδοσιακό χορό που σε συνδυασμό με την μοναδική σε ομορφιά φορεσιά επιλέγεται να παρουσιάζεται στην ελληνική φολκλορική αγορά.

Κορακιανίτικος
Πρόκειται για τον τρίτο χορό που χορεύεται από τα συγκροτήματα. Δίσημος σε ρυθμό, περιλαμβάνει δύο μέρη, το αργό και το γρήγορο. Έχει διασωθεί με παραλλαγές στις κινήσεις, όμως καμμιά από αυτές δεν έχει τεκμηριωθεί.

Κερκυραϊκός
Ο χορός λέγεται και ρούγα, από τα λόγια του τραγουδιού που τον συνοδεύει. Χορεύεται σε ζευγάρια που έχουν μέτωπο προς τη φορά του χορού. Μπορεί επίσης να αρχίσει από απλό κύκλο και να μετασχηματιστεί σε ζευγάρια. Τα πόδια είναι στην προσοχή. Τα ζευγάρια συνδέουν το μέσα χέρι τους με λαβή Καλαματιανού κα το φέρνουν λυγισμένο στο ύψος και κοντά στον ώμο. Το άλλο χέρι το τοποθετούν σε μεσολαβή. Μπροστά από τα ζευγάρια και σε απόσταση 2-3 μέτρων μπαίνει ο πρωτοχορευτής ή ζευγάρι πρωτοχορευτών με την πλάτη προς τη φορά του χορού. Ο χορός αποτελείται από 12 βήματα.

Άη Γιώργης
Χορεύεται από γυναίκες που κρατούν μεγάλα μαντήλια, τα οποία μετακινούν δεξιά και αριστερά όταν σταυρώνουν αντίστοιχα τα πόδια. Οφείλει την ονομασία του στα λόγια του αντίστοιχου τραγουδιού: « Κάτω στον Άη Γιώργη στο κρύο το νερό σκοτώσαν τον Γιαννάκη τον ακριβό υιό…»




Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:
Εφημερίδα "Η Κέρκυρα Σήμερα" - Ανδρέας Γραμμένος  
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Κερκυραϊκοί θρύλοι: Η βασίλισσα τση Παμφλαγώνας
Αφιώνας - Κέρκυρα

  Ο Γερμανός γεωγράφος, καθηγητής και περιηγητής Ιωσήφ Πάρτς εξέδωσε στα τέλη του 19ου αιώνα ένα αξιόλογο έργο όπου κάνει μια γεωγραφική περιγραφή του νησιού της Κέρκυρας. Σε αυτό μεταξύ άλλων αναφέρει και κάποιους θρύλους τση περιοχής.

Ένας από αυτούς μας αφηγείται το πάθημα της βασίλισσας τση Παμφλαγώνας. Η Παμφλαγώνα λέει, ήταν μια μυθική πολιτεία που βρισκόταν στην περιοχή του Αφιώνα, στ’ Αγείρου. Εκεί βασίλευε η συνονόματη με την πόλη της, βασίλισσα Παμφλαγώνα.

Κάποια στιγμή λοιπόν ο άντρας της έμασε τα φουσάτα του και έφυγε να πολεμήσει έναν ξένο λαό. Αυτός τελικά μας βγήκε ατακτούλης και αντί να υψώσει το σπαθί, ερωτεύτηκε τα μάτια της βασίλισσας των οχτρών του και κλέφτηκε μαζί της. Τα φόρεσε λοιπόν τα κέρατα στην γυναίκα του η οποία δεν άργησε να μάθει τα μαντάτα. Έγινε πυρ και μανία και ζήτησε εκδίκηση.

Έτσι όταν είδε το πλοίο του άπιστου συζύγου να επιστρέφει προχώρησε στην πράξη. Κοτζάμ ρεγγίνα καθώς ήταν είχε τα μέσα. Παρακάλεσε τον προστάτη των ναυτικών και αντικαταστάτη του Ποσειδώνα, Άη Νικόλα, να τιμωρήσει τον άντρα της ώστε να μην γυρίσει ποτέ πίσω. Ο Άγιος λοιπόν της έκανε το χατήρι και πέτρωσε το καράβι του άντρα της.

Η ιστορία αυτή φέρνει στον νου το περιστατικό από την Οδύσσεια όπου ο Ποσειδώνας πετρώνει το καράβι του Οδυσσέα. Επίσης το όνομα Παμφλαγώνα θυμίζει την Παφλαγονία, αρχαία περιοχή της βόρειας Μικράς Ασίας όπου κατοικούσαν οι Παφλαγόνες.

Πάντως δεν έχουν βρεθεί ενδείξεις που να δίνουν κάποια πραγματική βάση στον μύθο. Αν και κάποια αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή του Αφιώνα και στο Πόρτο Τιμόνι από τα αρχαία χρόνια, τίποτα δεν συνηγορεί στην ύπαρξη κάποιας πόλεως, απατημένων βασιλισσών ή ....πετρωμένων καραβιών.



Πηγές:
    Η έννοια του δικαίου στις λαϊκές δοξασίες, Γ. Χυτήρης – Κερκυραϊκά χρονικά τόμος XIX
    Η νήσος Κέρκυρα – Joseph Partsch