Articles by "Κερκυραϊκές Γεύσεις"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κερκυραϊκές Γεύσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site

Και οι τηγανίτες τ’ Αγιού στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά - Φαιάκων Νήσος

 Μετά τις φιλαρμονικές της Κέρκυρας που εγγράφονται Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, σειρά έχουν και οι Τηγανίτες τ’ Αγιού.

Επτά εθιμικές πρακτικές και κοινωνικές τελετουργίες εγγράφονται στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας. Συγκεκριμένα, εγγράφονται οι Τηγανίτες τ’ Αγιού στην Κέρκυρα, το Αμπαλί, παραδοσιακό παιχνίδι της Λευκάδας, η Λευκαδίτικη λαδόπιτα, οι χορευτικές παραδόσεις της Νισύρου, τα Καλήμερα Ευρυτανίας, η τέχνη της παραδοσιακής παρασκευής του τυριού Μανούρι Βλάστης και τα Σάγια Νέας Καρβάλης.

 

Οι Τηγανίτες τ’ Αγιού στην Κέρκυρα

Και οι τηγανίτες τ’ Αγιού στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά - Φαιάκων Νήσος
Οι τηγανίτες τ’ Αγιού

Κατά τη διάρκεια του τριήμερου εορτασμού του Αγίου Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα, παρασκευάζονται κατ’ οίκον, πωλούνται από καταστήματα και πλανόδιους πωλητές ή προσφέρονται από διάφορους Φορείς, Σωματεία ή Συλλόγους, οι «τηγανίτες τ’ Αγιού».

Πρόκειται για ένα προϊόν ζύμης που τηγανίζεται σε λάδι και σερβίρεται με κρυσταλλική ή άχνη ζάχαρη και κανέλα. 

Αρχικά συνδέθηκε με την ολονύχτια λειτουργία την παραμονή στην εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνα (βεγιόνι), καθώς οι πιστοί κατανάλωναν τηγανίτες που θα τους βοηθούσαν να ανταπεξέλθουν στην κούραση. 

Σταδιακά αυτό μετατράπηκε σε έθιμο που αποτελεί αναπόσπαστη τελετουργία στην συνείδηση των απανταχού Κερκυραίων σε σχέση με την εορτή του προστάτη Αγίου. Την πρωτοβουλία για την εγγραφή του στοιχείου είχε η κερκυραϊκή κοινότητα. 


Αμπαλί

Και οι τηγανίτες τ’ Αγιού στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά - Φαιάκων Νήσος
Αμπαλί

Το «Αμπαλί» είναι παραδοσιακό ομαδικό παιχνίδι που παίζεται με ξύλινες μπάλες σε ειδικά διαμορφωμένο γήπεδο ανοιχτού χώρου. Το «Αμπαλί» φαίνεται να προέρχεται από το παιχνίδι Bocce το οποίο αναπτύχθηκε στην Αρχαία Ρώμη. Διαμορφώθηκε στη σύγχρονή του μορφή στην Ιταλία και στη Γαλλία και εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη. 

Στους Λευκαδίτες πέρασε κατά την Ιταλική κατοχή (μέσα 14ου αιώνα μέχρι και τέλη του 18ου) και εξακολούθησε να παίζεται μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970. Σήμερα ο Σύλλογος Λευκαδίων Ηλιούπολης και γύρω Δήμων «Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ» διοργανώνει τουρνουά στα οποία καλούνται και παλαιότεροι γνώστες του παιχνιδιού με στόχο να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις και το ζήλο τους στους νεότερους. 

Ύστερα από πρόταση του βουλευτή Λευκάδος κ. Αθανάσιου Καββαδά, το Δ.Σ. του Συλλόγου Λευκαδίων Ηλιούπολης και γύρω Δήμων «Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ» αποφάσισε ομόφωνα να προβεί στη διαδικασία εγγραφής του στοιχείου «Αμπαλί» στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Λευκαδίτικη λαδόπιτα

Και οι τηγανίτες τ’ Αγιού στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά - Φαιάκων Νήσος
Λευκαδίτικη λαδόπιτα

Η λευκαδίτικη λαδόπιτα είναι παραδοσιακό γλυκό και αποτελεί σήμα κατατεθέν της λευκαδίτικης γαστρονομίας. Για την παρασκευή της χρησιμοποιούνται απλά υλικά που υπήρχαν ανέκαθεν σε κάθε λευκαδίτικο σπίτι και τα βασικά συνίστανται στα εξής: Ελαιόλαδο, αλεύρι, ζάχαρη (ή μέλι), πετιμέζι σταφυλιού. 

Η λαδόπιτα αποτελεί το κατεξοχήν προσφερόμενο γλύκισμα σε κάθε είδους κοινωνική εκδήλωση των Λευκαδιτών. Την συναντάμε σαν κέρασμα σε όλες τις χαρούμενες περιστάσεις όπως ορκωμοσίες, αρραβώνες, γάμους, βαπτίσεις, αγορές αυτοκινήτων, χτίσιμο σπιτιού, ενώ δεν λείπει και από τις δύσκολες στιγμές όπως είναι οι κηδείες και τα μνημόσυνα. 

Την Πρωτοχρονιά, προσθέτοντας ένα φλουρί, αποτελεί την βασιλόπιτα των νοικοκυριών. Η τοπική κοινωνία επέδειξε μεγάλο ενδιαφέρον ώστε να δρομολογηθεί η σύνταξη της συγκεκριμένης έκθεσης και να συμπεριληφθεί η λαδόπιτα στα στοιχεία της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Χορευτικές παραδόσεις Νισύρου

Το πανηγύρι της Παναγιάς, τον Δεκαπενταύγουστο, είναι η σημαντικότερη ημέρα για τον όπου γης Νισύριο και γι’ αυτό επιδιώκει να βρίσκεται στο νησί την ημέρα αυτή για να συμμετάσχει στην πάνδημη χαρά. Ο «Χορός της Κούππας» σε συνάρτηση με τον χαρακτήρα των νισυριακών πανηγυριών στα οποία χορεύεται, προάγει την κοινωνική αλληλεγγύη και τη συνοχή της κοινότητας των Νισυρίων, όπου και αν διαβιούν. Ο Χορός Καμάρες, επίσης, αποτελεί συστατικό στοιχείο της παράδοσης και θεωρείται αναπόσπαστο τμήμα των μουσικοχορευτικών εκδηλώσεων του νησιού. 

Το γεγονός ότι τα βήματά του είναι διαφορετικά από τους κυκλικούς χορούς, που είναι οι συνηθισμένοι χοροί, τουλάχιστον για τα νησιά του Αιγαίου, αυτό προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις νέες γενιές. 

Την πρωτοβουλία για την εγγραφή των Χορευτικών Παραδόσεων Νισύρου Κούπα και Καμάρες στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας είχαν η Εταιρεία Νισυριακών Μελετών σε συνεργασία με την τοπική κοινότητα Νισύρου.

 

Καλήμερα Ευρυτανίας

Τα Καλήμερα τραγουδιούνται στην τοπική κοινότητα του Μεγάλου Χωριού Ευρυτανίας την παραμονή των Φώτων (5 Ιανουαρίου) από ομάδες ανδρών, τις οποίες συνοδεύουν νταούλια και κλαρίνο. 

Πρόκειται για ευχές «Καλής Ημέρας», που απευθύνονται ξεχωριστά στον νοικοκύρη, τη νοικοκυρά, τα παιδιά τους, τη χήρα, τον ξενιτεμένο και τον παππά και λέγονται τραγουδιστά σε κάθε σπίτι του χωριού από τους Καλημεράδες. Οι οικοδεσπότες κερνάνε την ομάδα μεζέδες και ποτά και τους δίνουν χρήματα, τα οποία συγκεντρώνονται σε ένα κοινό ταμείο. Ανήμερα των Φώτων οργανώνεται μεγάλο γλέντι που πληρώνεται αποκλειστικά από το ταμείο των Καλημεράδων και στο οποίο συμμετέχει ενεργά όλο το χωριό και οι επισκέπτες του. 

Την πρωτοβουλία για την εγγραφή του στοιχείου Καλήμερα στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας είχε η κοινότητα του Μεγάλου Χωριού Ευρυτανίας.

 

Η τέχνη της παραδοσιακής παρασκευής του τυριού Μανούρι Βλάστης

Και οι τηγανίτες τ’ Αγιού στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά - Φαιάκων Νήσος
Παρασκευής του τυριού Μανούρι Βλάστης

Η βιοτεχνική-χειροτεχνική τυροκόμηση του Μανουριού στη Βλάστη γίνεται από τους κτηνοτρόφους που κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού διατηρούν τα κοπάδια τους στον ορεινό και ημιορεινό χώρο που ορίζεται από τα βουνά Άσκιο και Μουρίκι. Η παραδοσιακή παρασκευή του Μανουριού γίνεται αποκλειστικά εποχικά, δηλαδή μόνο κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, γιατί τότε το γάλα έχει την απαραίτητη ποσότητα λίπους για να γίνει το τυρί. 

Το μανούρι στη Βλάστη παρασκευάζεται από κατσικίσιο γάλα και η τυροκόμηση γίνεται καθημερινά, αμέσως μετά το άρμεγμα των ζώων, στη στάνη. Για τους Βλατσιώτες το Μανούρι είναι «ο βασιλιάς των τυριών», για αυτό και διοργανώνουν τη «Γιορτή του μανουριού» κάθε Αύγουστο. 

Παράλληλα, εκτός από ένα εκλεκτό τυροκομικό προϊόν, το μανούρι αποτελεί ένα σύμβολο, ένα στοιχείο αναφοράς της συλλογικής ταυτότητας της κοινότητας. Για αυτούς που δεν ζουν πλέον στη Βλάστη, το μανούρι έχει έναν ακόμη λόγο να είναι «νόστιμο»: έχει τη γεύση του σπιτιού στο οποίο με λαχτάρα επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι.

Σάγια

Και οι τηγανίτες τ’ Αγιού στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά - Φαιάκων Νήσος
Σάγια

Κάθε χρόνο στις 5 Ιανουαρίου, παραμονή των Θεοφανείων στην Νέα Καρβάλη Καβάλας, έναν προσφυγικό οικισμό που ιδρύθηκε το 1925 από Καππαδόκες πρόσφυγες από την Καρβάλη (Γκέλβερι), επιτελείται ένα δρώμενο που είναι από παλιά γνωστό ως «Σάγια». Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες και την ζώσα εν γένει καππαδοκική παράδοση, επιτελούνταν στην Καππαδοκία την παραμονή των Φώτων με πάνδημη συμμετοχή. 

Οι νέοι του οικισμού μεταμφιέζονται σε κερασφόρα όντα με μάσκες και κουδούνια (Σάγια), ξεχύνονται στους δρόμους, περιφέρουν την Καμήλα, καλαντίζουν και πειράζουν τους περαστικούς και τις νοικοκυρές. Καταλήγουν στην πλατεία του χωριού όπου ανάβουν μεγάλη φωτιά, πηδούν από πάνω, χορεύουν και γλεντούν. 

Η τελετή αυτή σύμφωνα με τη ζωντανή παράδοση σφραγίζει το τέλος του Δωδεκαημέρου και με την καθαγιαστική δύναμη της φωτιάς αλλά και τις προσευχές διώχνει τους καλικάντζαρους (Σάγια) πάλι στα έγκατα της γης, μέχρι τον επόμενο χειμώνα, όταν θα ξαναβγούν στην επιφάνεια για να ταλαιπωρήσουν για δώδεκα ημέρες μέχρι τις 5 Ιανουαρίου ανθρώπους και ζωντανά. Την πρωτοβουλία για την εγγραφή του στοιχείου Σάγια στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας είχε το Κέντρο Καππαδοκικών Μελετών.

Διάβασε επίσης: Κέρκυρα, το νησί της τηγανίτας»: Το ντοκιμαντέρ που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο





 

Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: corfutvnews

Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Κουμ Κουάτ γλυκό του κουταλιού - Φαιάκων Νήσος

Όταν αναφερόμαστε  στο κουμ κουάτ , αυτό το πανέμορφο φυτό με τους μικρούς , αρωματικούς καρπούς και τα καταπράσινα φύλλα, το μυαλό μας πηγαίνει στην Κέρκυρα. Έχουμε πιει το περίφημο λικέρ και έχουμε δοκιμάσει το απίθανο γλυκό του κουταλιού που κατακλύζει το στόμα με μια ασύγκριτη γλύκα αλλά και τα αιθέρια έλαιά του…

Ας δούμε μία συνταγή για κουμ κουατ γλυκό του κουταλιού.

Σημαντικό: Για το κουμ κουάτ γλυκό κουταλιού, διαλέγουμε σφιχτά φρούτα χωρίς χτυπήματα, όχι πολύ ώριμα και ισομεγέθη.

Υλικά:

1 κιλό κουμ κουάτ 
1 κιλό ζάχαρη
500 ml νερό
Χυμό μισού λεμονιού

Εκτέλεση

Κόβουμε τα κοτσανάκια και πλένουμε καλά τα κουμ κουάτ. Με μία οδοντογλυφίδα τα τρυπάμε 2-3 φορές το καθένα. Αυτό το κάνουμε για τραβήξουν σιρόπι στο εσωτερικό τους και να μη ζαρώσουν.

Τα ζεματάμε 3 φορές σε νερό που βράζει, από 3′-4′ λεπτά την κάθε φορά. Κάθε φορά αλλάζουμε το νερό ώστε να ξεπικρίσουν. Αν θέλετε να ξεπικρίσουν περισσότερο, αφού τα ζεματίσετε, μπορείτε να τα αφήσετε μία ολόκληρη νύχτα σε σκεύος με κρύο νερό, αλλάζοντας το νερό 2-3 φορές κατά τη διάρκεια.

Στραγγίζουμε σε ένα σουρωτήρι και παράλληλα φτιάχνουμε το σιρόπι.

Σε κατσαρόλα βάζουμε τη ζάχαρη με το νερό και από την ώρα που θα πάρουν βράση, σιγοβράζουμε ακόμα για 10 λεπτά.

Ρίχνουμε μέσα τα κουμ κουάτ και βράζουμε ακόμα για 15 λεπτά, ξαφρίζοντας τον αφρό που κάθεται στην επιφάνεια. Προσοχή, γιατί αν τα βράζετε δυνατά, ξεχυλίζει με τον βρασμό και χύνεται.

Αποσύρουμε από τη φωτιά και αφήνουμε σκεπασμένη την κατσαρόλα με πετσέτα να κρυώσει το γλυκό τελείως και να βγάλει το κουμ κουάτ όλα τα υγρά του στο σιρόπι.

Αφού κρυώσει τελείως, ρίχνουμε το χυμό του λεμονιού και ξαναβράζουμε το γλυκό, ώσπου να δέσει το σιρόπι σε κόμπο που στέκεται. Αν έχετε θερμόμετρο για σιρόπι η ένδειξη να είναι 103 βαθμούς




Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: argiro | corfustories | tasteoflife
Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Κουμ κουάτ: Οι χρυσοί καρποί της Κέρκυρας - Φαιάκων Νήσος

Αν έχεις επισκεφθεί την Κέρκυρα, σίγουρα είδες πόσο αγαπούν οι κάτοικοί της το κουμ κουάτ και διαπίστωσες πόσο διαδεδομένο είναι το εμπόριο των προϊόντων του. Λικέρ με άρωμα από άνθος ή καρπό, μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και αρκετά ακόμα είδη, όλα τους προϊόντα Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης, βρίσκονται σχεδόν παντού και μοσχοπουλιούνται ως σουβενίρ μιας επίσκεψης στο νησί.

Το παράξενο αυτό δέντρο προέρχεται από τη νότια Κίνα και γενικά προτιμά ένα ζεστό κλίμα. Φυσικά καλλιεργείται εκτεταμένα στην Κέρκυρα από το 1924. Λέγεται, μάλιστα, ότι το έφερε στο νησί ο Βρετανός γεωπόνος Μέρλιν. Μετά από υπουργική απόφαση του 1994, μάλιστα, ανακηρύχθηκε προϊόν ποιότητας προστατευόμενης γεωγραφικής ένδειξης. 

Κουμ Κουάτ στα κινεζικά σημαίνει χρυσό πορτοκάλι και θεωρείται απο τους Κινέζους σύμβολο ευημερίας.

Δεν γίνεται να έρθεις στο νησί και να μην απολαύσεις αυτόν το καρπό σε όλες τις μορφές του… λικέρ, γλυκό του κουταλιού, μαρμελάδα και σοκολατάκια είναι τα πιο διάσημα που σίγουρα πρεπει να γευτείς αλλά και να γεμίσεις την βαλίτσα σου με μπόλικα βαζάκια, διότι το άρωμα της Κέρκυρας και οι όμορφες αναμνήσεις που πέρασες στο νησί θα σου έρχονται στο μυαλό με κάθε κουταλιά που θα απολαμβάνεις.


ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΥΜ ΚΟΥΑΤ…

Το Κουμ κουάτ είναι ένα δέντρο που ανήκει στην κατηγορία των εσπεριδοειδών και δεν ξεπερνά τα 2,5 μέτρα ύψος. Ο καρπός του ωριμάζει το Δεκέμβριο και, όπως και σε άλλα εσπεριδοειδή, από πράσινος γίνεται πορτοκαλί. Έτσι, η καταλληλότερη περίοδος για το μάζεμα είναι από τον Ιανουάριο μέχρι το Φεβρουάριο. Το χρώμα είναι ένας άλλος εξαιρετικός δείκτης ενός τέλεια ώριμου κουμ κουάτ. 

Το καλύτερο χρώμα είναι το λαμπερό πορτοκαλί χωρίς αποχρωματισμό στο δέρμα. Αν τα κουμ κουάτ έχουν πράσινο ή κίτρινο χρώμα δεν είναι ακόμη ώριμα και γενικά πρέπει να αποφεύγονται. Μόλις μαζευτούν, τα κουμ κουάτ συνήθως δεν θα συνεχίσουν να ωριμάζουν.Ο καρπός είναι πιο μικρός κι από το μανταρίνι, έχει κουκούτσια και τρώγεται με τη φλούδα. Όπως όλα τα εσπεριδοειδή, είναι πλούσιος σε βιταμίνες Α και C.

Όλοι γνωρίζουμε ότι το πιο σημαντικό μέρος κάθε φρούτου είναι η γεύση του. Το κουμ κουάτ ‘εχει βρώσιμο φλοιό και είναι γνωστό για τη μοναδική και ισχυρή γεύση του. Έχει έναν τέλειο συνδυασμό γλυκού και ξινού που κάνει τα κουμ κουατ μοναδικό. Πολλοί άνθρωποι θα το θεωρούσαν παρόμοιο με ένα πορτοκάλι, ανάλογα με την εμφάνισή του εξάλλου και η κινεζική λέξη για το ‘κουμ κουάτ’ μεταφράζεται σε “χρυσό πορτοκάλι”.

Κουμ κουάτ: Οι χρυσοί καρποί της Κέρκυρας - Φαιάκων Νήσος

ΘΡΕΠΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΜ ΚΟΥΑΤ

Τα κουμκουάτ είναι πηγή βιταμινών C και Α. Μια μερίδα 100 γραμμαρίων περιέχει περίπου 44 mg βιταμίνη C.

Τα κουμκουάτ έχουν ισοδύναμη θερμιδική αξία με εκείνη των σταφυλιών. Τα 100 γρ φρέσκα κουμκουάτ παρέχουν μόνο 71 θερμίδες.

Η υψηλή περιεκτικότητα του κουμκουάτ σε φυτικές ίνες το καθιστούν ευεργετικό για τον έλεγχο της όρεξης και τον διαρκή κορεσμό. Μια μερίδα 100 γραμμαρίων κουμκουάτ περιέχει περίπου 6,5 γραμμάρια φυτικών ινών.

Κουμ κουάτ: Οι χρυσοί καρποί της Κέρκυρας - Φαιάκων Νήσος

Τα κουμκουάτ προσδίδουν ευεργετικές ιδιότητες στην υγεία κυρίως λόγω των αντιοξειδωτικών ουσιών (πολυφαινολικών ενώσεων και φλαβονοειδών), όπως το καροτένιο, η λουτεΐνη, οι τανίνες, η ζεαξανθίνη, κλπ.

Επιπλέον, η φλούδα κουμκουάτ αποτελείται από πολλά σημαντικά αιθέρια έλαια, όπως λιμονένιο, πινένιο, α-bergamotene, καρυοφυλλένιο, α-humulene και α-muurolene. Όλες μαζί αυτές οι ενώσεις προσδίδουν στον καρπό των εσπεριδοειδών το ιδιαίτερο άρωμα.

Το κουμκουάτ είναι καλή πηγή βιταμινών του συμπλέγματος Β, όπως η θειαμίνη, νιασίνη, πυριδοξίνη, φυλλικό και παντοθενικό οξύ. Αυτές οι βιταμίνες λειτουργούν ως συµπαράγοντες για το μεταβολισμό των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και των λιπών.

Επίσης το κουμκουάτ είναι μέτρια πηγή μετάλλων όπως ασβέστιο, χαλκός, κάλιο, μαγγάνιο, σίδηρος, σελήνιο και ψευδάργυρος. (Το ασβέστιο είναι το κυριότερο στοιχείο που απαιτείται για το σχηματισμό των οστών και των δοντιών).
 

ΠΩΣ ΝΑ ΦΑΣ ΤΑ ΚΟΥΜ ΚΟΥΑΤ

Μπορείς να φτιάξεις γλυκό του κουταλιού, λικέρ και μαρμελάδα αυτά είναι τα πιο διάσημα εδέσματα στο νησί μου, όμως με τον καιρό τα κουμ κουατ μπήκαν σε πολλές συνταγές για σαλάτες ή αλμυρά πιάτα που φυσικά τα απογειώνουν. 

Εκτός από γλυκό κουταλιού, μαρμελάδα και λικέρ, το φρέσκο κουμ κουάτ ταιριάζει πολύ σε πράσινες σαλάτες, που δίνει χρώμα και πλούσιο άρωμα, σε φρουτοσαλάτες και γλυκίσματα, γαρνίρει κρύα πιάτα και αρωματίζει κοκτέιλ με τζιν ή βότκα


Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: wikipedia | olivemagazine | corfustories
Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site

Μπουρδέτο

Ένα παραδοσιακό φαγητό της Κέρκυρας. Ένα πιάτο με ψαρικά ή άλλα θαλασσινά.

Τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι με πολύ κόκκινο πιπέρι, μισό γλυκό και μισό καυτερό, σβήνουμε με λεμόνι.

Δεν βάζουμε ποτέ ντομάτα στο μπουρδέτο, το κόκκινο χρώμα προέρχεται μόνο από το πιπέρι.

Τα καλύτερα ψάρια για μπουρδέτο είναι γενικά τα πετρόψαρα του βυθού όπως οι σκορπιοί και οι πέρκες, αν δεν υπάρχουν καλές είναι και οι γόπες.(Στην Κέρκυρα τις λέμε Βόπες)

Τα ψάρια στο μπουρδέτο είναι φυσικά καθαρισμένα από τα εντόσθια, αλλά μπαίνουν ολόκληρα, δεν αφαιρούμε τα κόκκαλα ούτε τα κόβουμε σε φιλέτα.

Επίσης πολύ ωραίο μπουρδέτο γίνεται και με παστανάκα(σαλάχι) ή σκυλόψαρο, αυτά δίνουν πιο παχύρευστο ζουμί και προτιμώνται από όσους θέλουν να βουτούν μέσα ψωμί.


Λίγα λόγια για το Μπουρδέτο

Είναι ένα φαγητό που έκαναν οι ψαράδες, άνθρωποι της θάλασσας που δεν είχαν την πολυτέλεια των υλικών και έφτιαχναν το φαγητό τους με ότι τους βρίσκονταν.

Και το κόκκινο πιπέρι, όπως και τα λεμόνια, υπήρχαν πολύ πιο εύκολα από την ντομάτα.

Έτσι μαγείρευαν τα πετρόψαρα τους με το λάδι και μπόλικο πιπέρι για να του δώσουν χρώμα. Γι αυτό και το Μπουρδέτο είναι καυτερό φαγητό γιατί χρειάζεται αρκετό πιπέρι για να πάρει χρώμα.

Αυτή είναι η αυθεντική ψαράδικη συνταγή, οι τυχόν ντομάτες και οι στολισμοί προστέθηκαν τώρα από τους Σεφ που μαγειρεύουν για τους τρυφερούς ουρανίσκους των νοικοκυραίων της αστικής τάξης. Αυτό δε λέγεται μπουρδέτο.

Το φαγητό γίνεται με ψάρια του βυθού, κυρίως σκορπιούς με κάνα δύο πέρκες μαζί για καλύτερη γεύση, αλλά και με σαλαχοειδή ή και με χταπόδι.


Συνταγή

Εμείς είμαστε λάτρεις του μπουρδέτου με σαλάχι(παστανάκα) ή με χταπόδι αλλά εδώ θα σας παρουσιάσουμε την αυθεντική συνταγή που γίνεται με σκορπιούς και είναι το ίδιο νόστιμη και πιο ελαφριά.

Η Συνταγή είναι για 4 άτομα και είναι ακριβώς όπως τη φτιάχνει ο Μπέλος στο εστιατόριο του την κληματαριά στις Μπενίτσες της Κέρκυρας.

Υλικά

  •     10 με 12 σκορπιοί καθαρισμένοι από τα λέπια και τα εντόσθια μόνο, ολόκληροι με τα κεφάλια τους.
  •     2-3 πέρκες μικρές για ποικιλία στη γεύση, κι αυτές καθαρισμένες και ολόκληρες.
  •     1 μεγάλο Κρεμμύδι ψιλοκομμένο με μαχαίρι
  •     Ένα μεγάλο κουτάλι γλυκό κόκκινο πιπέρι
  •     μια πρέζα, ή όσο αντέχετε καυτερό κόκκινο πιπέρι
  •     Ελαιόλαδο
  •     100 περίπου γραμμάρια φρέσκο χυμό λεμονιού, από στιμμένα εκείνη τη στιγμή λεμόνια! το πιο σημαντικό υλικό για το μπουρδέτο είναι το φρέσκο λεμόνι, χωρίς αυτό δεν γίνεται!

Και ξαναλέμε! ποτέ ντομάτα στο μπουρδέτο, ούτε φρέσκια ούτε κονσέρβα, το κόκκινο χρώμα προέρχεται αποκλειστικά από το πιπέρι.

Εκτέλεση

  •     Βάζουμε στην κατσαρόλα το ψιλοκομμένο  κρεμμύδι με λίγο λάδι και το σωτάρουμε να κοκκινήσει.
  •     Προσθέτουμε μια μεγάλη κουταλιά κόκκινο γλυκό πιπέρι και μια τσόντα καυτερό κόκκινο.
  •     Τα τσιγαρίζουμε απλώνοντας το λάδι σε όλη την κατσαρόλα.
  •     Βάζουμε ένα μεγάλο ποτήρι νερό
  •     Όταν βράσει και κοντεύει να στίψει ρίχνουμε μέσα ακόμη δύο ποτήρια νερό και τα ψάρια, ολόκληρα.
  •     Φροντίζουμε τα ψάρια να είναι τελείως σκεπασμένα με το νερό
  •     Αφήνουμε να βράζει σε δυνατή φωτιά μέχρι να στίψει.
  •     Ρίχνουμε μέσα το χυμό λεμονιού και ανακατεύουμε κουνώντας δεξιά αριστερά την κατσαρόλα ώστε να πάει παντού το λεμόνι.
  •     Χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε να σιγοβράσει για ακόμη ένα ή δύο λεπτά μέχρι να δέσει και το βγάζουμε από τη φωτιά αφού είναι ήδη έτοιμο.
Σημειώσεις για το φαγητό

Πρώτο και σημαντικό, το Μπουρδέτο δεν είναι ψαρόσουπα όπως το θεωρούν στην υπόλοιπη Ελλάδα και όπως λαθεμένα αναφέρεται σε άλλες ιστοσελίδες.

Γι αυτό και δεν τρώγεται με το κουτάλι όπως οι σούπες, έχει πηχτό κόκκινο ζωμό στον οποίο “φαίνεται” πιο πολύ το λάδι, είναι ελαφρώς ή και πολύ καυτερό για να βουτάς μέσα ψωμί και να τραβάει έτσι πολύ κόκκινο κρασί.

Αν δεν αντέχετε το πολύ καυτερό φαγητό βάλτε περισσότερο γλυκό κόκκινο πιπέρι και λιγότερο καυτερό.

Επαναλαμβάνουμε επιμένοντας σε αυτό, Δεν υπάρχει καθόλου ντομάτα, γιατί η παραδοσιακή συνταγή των Μπενιτσών που είναι η αυθεντική και την οποία ακολουθούμε δεν χρησιμοποιεί ντομάτα παρά μόνο κόκκινα πιπέρια.

Όλα τα μπιχλιμπίδια που βλέπετε σε μερικές φωτογραφίες, όπως τα χορταρικά με τα οποία το “στολίζουν” οι διάφοροι σεφ είναι λάθος, δεν βάζουμε τίποτα πέρα από τα υλικά που αναφέραμε.

Το ζουμί του μπουρδέτου από σκορπίνες μετά από το βούτημα(παπάρα) αρκετών μπουκιών ψωμιού αδυνατίζει λίγο και χάνει το κόκκινο χρώμα του προς το πιο σκούρο, εκεί δε βουτάμε άλλο.

Αν θέλετε δυνατό μπουρδέτο που να βουτήσετε μέχρι και την τελευταία σταγόνα τότε κάντε το με παστανάκα ή γαλέο(σκυλόψαρο) και άφθονο κόκκινο γλυκό και καυτερό πιπέρι να βγάζει φωτιές.

Στο μπουρδέτο με χταπόδι βάζουμε και πατάτες και δεν προσθέτουμε καθόλου αλάτι, επίσης βάζουμε λίγο περισσότερο λάδι και χρησιμοποιούμε μεγάλο χταπόδι διαφορετικά δεν θα γίνει καλό.

Και τέλος, επειδή γεννηθήκαμε δίπλα στη θάλασσα και τα μάθαμε από πρώτο χέρι, λέγεται Μπουρδέτο και μόνο και όχι μπουργέτο ή μπουριέτο ή ότι κατέβει στο κεφάλι του κάθε άσχετου.



Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: atcorfu

Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Η κερκυραϊκή γαστρονομία ταξιδεύει στην Ευρώπη

Φορείς και παραγωγοί της Κέρκυρας προσκλήθηκαν να αναδείξουν το γαστρονομικό πολιτισμό μας και τα προϊόντα τους σε Ιταλία και Ολλανδία

Η επιτυχία του γαστρονομικού φεστιβάλ που διοργανώθηκε στην Κέρκυρα τον περασμένο Μάιο, με συνδιοργανωτές το Δήμο Κέρκυρας και τους  φορείς του νησιού, είχε ισχυρό αντίκτυπο στους εταίρους του και άνοιξε το δρόμο για νέες συνεργασίες. Μετά την εβδομάδα ρωσικής γαστρονομίας που διοργάνωσε το International Center for Wine & Gastronomy στην Κέρκυρα τον Οκτώβριο,   άλλοι δυο στρατηγικοί συνεργάτες του Corfu Food & Wine Festival πρότειναν στο Δήμο της Κέρκυρας την προβολή του στην Ευρώπη.

Συγκεκριμένα, ο ΕΟΤ προσκάλεσε το Φεστιβάλ και τη Λέσχη Αρχιμαγείρων Κέρκυρας να επιδείξουν το γαστρονομικό πλούτο του νησιού στη διεθνή τουριστική έκθεση Vakantiebeurs της Ουτρέχτης τον Ιανουάριο και το Marco Polo System GEIE πρότεινε την παρουσίαση του Φεστιβάλ στη Βενετία το Φεβρουάριο. Και στις δύο περιπτώσεις η παρουσίαση θα πλαισιωθεί από εξαγώγιμα τοπικά προϊόντα καθώς  στους στόχους του Φεστιβάλ περιλαμβάνεται η ανάδειξη των τοπικών προϊόντων και η προώθησή τους στο εξωτερικό.

Για το σκοπό αυτό ο Δήμος της Κέρκυρας καλεί τους Κερκυραίους παραγωγούς καθώς και τους φορείς που συμμετείχαν στην Οργανωτική Επιτροπή σε συνάντηση,  την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου, στις 11.00 το πρωί, στην αίθουσα συσκέψεων στο Φαληράκι για να συζητήσουν τις λεπτομέρειες της αποστολής.



Πηγή

Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Πολύσπορα: Το αρχαίο έθιμο που συνεχίζεται στην Κέρκυρα κάθε 21η Νοεμβρίου στα Εισόδια της Θεοτόκου

 Τα Εισόδια της Θεοτόκου, 21 Νοεμβρίου, είναι μια γιορτή που συνδέεται με τη σπορά. Ανάλογα με τον τόπο και τις κλιματολογικές συνθήκες, η σπορά κατά την ημέρα αυτή αλλού είναι στο τέλος και αλλού στο μέσον της. Αν είναι στο τέλος, τότε η ονομασία που αποδίδουν στην Παναγία είναι «Αποσπερίτισσα». Αν είναι στο μέσον «Μεσοσπερίτισσα».

Τα πολύσπορα είναι ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο, μια προσφορά στη θεά Δήμητρα ώστε να ευλογηθεί η σπορά που μόλις είχε γίνει.

Ο λαός θεωρεί την Παναγία, εκτός των άλλων, προστάτιδα της σοδειάς, γι’αυτό κατά την αρχαία συνήθεια, την «πανσπερμία», εισάγει στο ναό πολυσπόρια. Έτσι, προκύπτει και η ονομασία «Πολυσπορίτισσα».

Ο Δημήτριος Λουκάτος, καθηγητής της Λαογραφίας, γράφει ότι προσφέρεται στην Παναγία – Δήμητρα «ευχαριστήρια πανσπερμία για το καλό που πέρασε και το καλό που πρέπει να συνεχιστεί». Αφού η σοδειά του καλοκαιριού έχει καταναλωθεί περίπου στο μισό: «Μισό’φαγα, μισό’σπειρα, μισό’χω να περάσω», κατά το λαϊκό δίστιχο.
Τα πολυσπόρια

Την παραμονή ή ανήμερα των Εισοδίων της Θεοτόκου οι νοικοκυρές έβραζαν πολλά σπόρια, σιτάρι, καλαμπόκι, φασόλια, φακές, κουκιά, ρεβίθια, μπιζέλια για την οικογένεια και για να μοιράσουν στη γειτονιά τους, να τους ευχηθούν να γίνουν τα σπαρτά και να έχουν καλή σοδειά! Ένα πιάτο το πήγαιναν στην εκκλησία κατά τη λειτουργία και διαβαζόταν. Στη συνέχεια το μοίραζαν στον κόσμο (όπως τα κόλλυβα). Μέρος του κρατούσαν για στο σπίτι. Από αυτό έδιναν στα ζώα που χρησιμοποιούνταν παλιά στο όργωμα και το υπόλοιπο το έριχνε ο γεωργός στο χωράφι.

Πρόκειται για μια αρχαία συνήθεια που δείχνει το σεβασμό των ανθρώπων στη μάνα φύση και στη ζωοδότρα γη. Ο αγροτικός κόσμος ήθελε να ευχαριστήσει τη γη που του χαρίζει καρπούς απαραίτητους για τη ζωή του. Έτσι το έθιμο συνεχίστηκε από τα αρχαία στα νεώτερα χρόνια. Η τεχνολογική εξέλιξη, τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα βελτίωσαν σημαντικά την απόδοση των αγροτικών καλλιεργειών. Η γη χαρίζει άφθονους καρπούς στους νεοέλληνες αγρότες.

Κι ιδού, η συγκεκριμένη συνταγή για τα "πολυσπόρια" που, φαντάζομαι, θα βρίσκεται σε πολλές παραλλαγές, ανάλογα με τον τόπο και τις ποικιλίες που καρποφορούν κι ίσως κι ανάλογα με την έμπνευση και τα γούστα...

Σιτάρι, καλαμπόκι, σταφίδες (μαύρες και ξανθές), καρύδια, μύγδαλα, σισάμι, λίγο λαδάκι, μια τζούρα ζάχαρη, μια πρέζα αλατοπίπερο.
Βράζουμε το στάρι πολύ καλά, να μαλακώσει. Βράζουμε χώρια και το καλαμπόκι. Το σισάμι, τα καρύδια και τα μύγδαλα (που πρώτα τα κοπανίζουμε), τα καβουρντίζουμε στο τηγάνι.

Τέλος, σε μια μεγάλη χύτρα, αναμειγνύουμε όλα τα υλικά και "δένουμε" με λίγο αλευράκι και νερό για να χυλώσει. Έχουμε, όμως, φυλαγμένο λίγο από το καβουρντισμένο σισάμι το αμύγδαλο και το καρύδι για να πασπαλίσουμε και από πάνω, σε κάθε κυπελλάκι που σερβίρουμε.


Στην Κέρκυρα


     Από το βράδυ της παραμονής της γιορτής, οι γυναίκες κάθε οικογένειας των χωριών μας και της ευρύτερης περιοχής της Λευκίμμης άνοιγαν τις σάκελες και τα κασούνια τους όπου εκεί είχαν φυλαμένους τους δημητριακούς καρπούς και τα όσπρια: το στάρι, το καλαμπόκι, τα κουκιά, τα ρεβύθια, τα φασούλια, τα λαθήρια. Στη συνέχεια έπαιρναν από όλους αυτούς τους σπόρους και τους «μόσκευαν» σε νερό.

     ΄Αξιες, όπως πάντα, νιες και μεσήλικες σηκώνονταν πολύ νωρίς ανήμερα της γιορτής της Παναγιάς, άναβαν στιά και έβραζαν τα πολυσπόρια με βροχάμενο νερό σε μεγάλη γανιωμένη κατσαρόλα.

     Τα ετοίμαζαν από πολύ νωρίς και μετά πήγαιναν στην Εκκλησιά τους στολισμένες με τα ροκέτα και τις καλές τους τις μπελαμάνες. Το μεσημέρι δεν μαγείρευαν άλλο φαΐ και έτρωγαν μόνο πολυσπόρια. Ακόμα τα μοίραζαν και στα γειτονικά σπίτια, στις θειές και στους μπαρμπάδες «για τα χρόνια πολλά», δηλαδή για να έχουν και τον επόμενο χρόνο αφθονία καρπών.

Πολυσπόρια, όπως τα φτιάχνουν σήμερα.


     Εύχονταν, με χαμόγελα και με μια ανοιχτή καρδιά, ο ένας στον άλλον «και του χρόνου», ομολογώντας την πίστη τους και τον ιδιαίτερο σεβασμό που έτρεφαν για την Παναγία την Πολυσπορίτισσα που ευλογεί την καρποφόρα γη και τους αφήνει καλά να την καλλιεργούν.

     Ακόμη διατηρείται και σήμερα στα μέρη μας αυτό το έθιμο. Όμως δεν βράζουν πολλούς σπόρους, αλλά στάρι στο οποίο προσθέτουν ζάχαρη, γλυκάνισο, σισάμι, μαύρες και άσπρες σταφίδες, καρύδια, αμύγδαλα, κανελογαρίφαλο, ούζο, πιπέρι και ρόδια.

     Ευχόμαστε αυτό το έθιμο να συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, τρώγωντας πολυσπόρια στα "ζεστά" κουζινιά των χωριών μας.


 Τα πολυσπόρια είναι ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο, μια προσφορά στη θεά Δήμητρα ώστε να ευλογηθεί η σπορά που μόλις είχε γίνει.


Διαβάστε πιο κάτω συνταγή για 6 άτομα:

Υλικά

    100γρ φακές
    100γρ φάβα
    100γρ κόκκινο καλαμπόκι
    100γρ σιτάρι
    100γρ ρεβίθια
    100γρ φασόλια κόκκινα
    100γρ φασόλια λευκά
    100γρ λαθύρια
    Αλάτι
    150ml ελαιόλαδο (προαιρετικά)
    Χυμό από 1 λεμόνι

Μέθοδος

 1.Μουλιάζουμε για 12 ώρες το σιτάρι, τα ρεβίθια, τα καλαμπόκια  και τα φασόλια.
2. Ξεπλένουμε τα μουλιασμένα όσπρια και τα βάζουμε σε μεγάλη κατσαρόλα. Προσθέτουμε  τη φάβα τις φακές και  γεμίζουμε  την κατσαρόλα με νερό, τόσο ώστε να καλύπτει τα όσπρια  κατά 5 εκατοστά. Αλατίζουμε και σιγοβράζουμε για μία ώρα. Αν χρειαστεί προσθέτουμε λίγο νερό ακόμη.
3. Προσθέτουμε το ελαιόλαδο και ανακατεύουμε ώσπου να χυλώσει η σούπα.
4.Σερβίρουμε σε βαθιά πιάτα και προσθέτουμε χυμό λεμονιού κατά βούληση.



Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:

Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Παστιτσάδα

Η νο 1 συνταγή της Κέρκυρας, για επίσημα γεύματα και γιορτές, μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν έλειπε από το Κυριακάτικο τραπέζι από κανένα σπίτι. Το παραδοσιακό πιάτο γίνεται με κόκκορα, αλλά μπορεί να γίνει και με κρέας μοσχαριού.

Τσιγαρίζουμε τον κόκκορα ή το κρέας μαζί με λάδι, μπαχαρικά, κρεμμύδια και λίγο σκόρδο που δεν είναι απαραίτητο όμως, σβήνουμε με λίγο κρασί και προσθέτουμε κανέλα, δάφνη, μοσχοκάρυδο, ντομάτα φρέσκια και πολτό, λίγο ζάχαρη και το περίφημο μίγμα μπαχαρικών που χαρακτηρίζει το Παστιτσάδο, του δίνει την ιδιαίτερη γεύση και το ξεχωρίζει από ένα απλό κοκκινιστό.

Το μίγμα αυτό λέγεται Σπετσιερικό, από τον Σπετσιέρη(φαρμακοποιό) στα Ιταλικά, αποτελείται από περίπου 18 διαφορετικά μπαχαρικά αλλά μόνο όσοι το φτιάχνουν γνωρίζουν τη σύνθεση και τις αναλογίες.

Κατα τον περασμένο αιώνα και πρωτύτερα η κάθε οικογένεια, εύπορη ως επί το πλείστον, είχε τη δική της συνταγή την οποία κρατούσε σαν ιερό μυστικό που δεν το έλεγαν σε κανένα και αν καμιά φορά το έκαναν έδιναν λάθος στοιχεία, έτσι όταν πέθαινε η οικοδέσποινα που ήταν αυτή που ήξερε την ακριβή αναλογία έπαιρνε το μυστικό μαζί της.

Το μείγμα αυτό φτιάχνονταν και πωλούνταν έτοιμο μέχρι πριν λίγα χρόνια και από το φαρμακείο της Καρμέλας (Καρμέλα Δελεονάρδου) που βρίσκονταν στο κέντρο της πόλης.

Μετά το θάνατο της Καρμέλας σταμάτησε και το σπετσιερικό, οι συγγενείς της που συνέχισαν το φαρμακείο ίσως δε γνώριζαν τη σύνθεση του ή ίσως να έχει ατονήσει η συνήθεια των Κερκυραίων να προμηθεύονται από το φαρμακείο τη συνταγή για το Κυριακάτικο τραπέζι τους, δεν γνωρίζουμε ακριβώς την αλήθεια.

Το Παστιτσάδο σερβίρεται με χοντρά μακαρόνια και από πάνω τριμμένο κεφαλοτύρι.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι όταν λέμε μακαρόνια στην Κέρκυρα εννοούμε τα χοντρά με την τρύπα στη μέση, τα άλλα τα ψιλά λέγονται σπαγέτι. Όταν λοιπόν κάποιος ζητάει μακαρόνια με κιμά είναι λάθος, δεν υπάρχουν τέτοια, είναι σπαγέτι με κιμά.

Σήμερα το Παστιτσάδο υπάρχει και στα περισσότερα καλά εστιατόρια, οι διάφοροι σεφ κάνουν τους δικούς τους συνδυασμούς αλλά δεν ξέρουμε αν υπάρχουν κάποιοι που να γνωρίζουν την παραδοσιακή συνταγή μιας και οι γεύσεις διαφέρουν από κουζίνα σε κουζίνα και από σπίτι σε σπίτι.

Το ζήτημα είναι να πέσετε σε καλό εστιατόριο και φυσικά δοκιμάζοντας θα βρείτε τη γεύση που σας αρέσει περισσότερο.


Πηγή
Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Κερκυραϊκή κουζίνα: Νεραντζοσαλάτα

Νερατζοσαλάτα στην Κέρκυρα εννοούμε την πορτοκαλοσαλάτα, απο το ιταλικό naranza  που σημαίνει πορτοκάλι. Συνηθιζόταν πάρα πολύ στην Κέρκυρα και ακόμα την συναντάμε σε πολλά Κερκυραϊκά σπίτια.

Η συνταγή της είναι γραμμένη και στο εξαίρετο βιβλίο της Νινέττας Λάσκαρι «Κέρκυρα, μια ματιά μέσα στο χρόνο, 1204-1864» σε κερκυραϊκή διάλεκτο:

«Kόφτουμε φτενάδες στρογγυλές τα νεράντζια-παστρεμένα-μέσα στο γαδίνι για να μην πελληθεί το ζωμί. Ρίχνομε λάδι-πες και βάλε κάνια μεσόκουπα- κοκκινοπίπερο πολύο και τότσο αλάτι».

Δηλαδή, πιο κατανοητά, φέτες πορτοκαλιού με λάδι, χοντρό αλάτι και κόκκινο πιπέρι… Είναι μια απλή, δροσερή και αρωματική σαλάτα, από την μία καυτερή και από την άλλη γλυκύτατη. Άντε και να βουτήξεις το ψωμί μέσα στο λάδι… il paradiso!


Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:

Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Κορφού: Το κερκυραϊκό πεκορίνο
Είδος σκληρού κεφαλοτυριού: Τοπικό τυρί από γάλα αγελάδας με ιδιαίτερα πικάντικη γεύση. Άρχισε να παρασκευάζεται στην Κέρκυρα τη δεκαετία του 1960, έχοντας ως πρότυπο το ιταλικό πεκορίνο.


Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site

Το Κερκυραϊκό Περγαμόντο


Το Κερκυραϊκό Περγαμόντο (en: Corfiot Bergamot, it: Bergamotto Corfiota) αποτελεί ποικιλία του Περγαμόντου (Citrus bergamia - "Κίτρον Περγάμιο") του γένους Κίτρος.

Το δέντρο Περγαμόντο (Citrus bergamia) είναι εσπεριδοειδές και ανήκει στην οικογένεια των Ρυτοειδών. Το Κερκυραϊκό Περγαμόντο είναι δέντρο αειθαλές, σχετικά μικρό σε μέγεθος με μέγιστο ύψος 3-4 μέτρα και διάμετρο στέμματος που δεν ξεπερνά τα 4 μέτρα.

 Τα κλαδιά του Κερκυραϊκού Περγαμόντου είναι ακανόνιστα, απλωτά και φέρουν μικρά αγκάθια (max 1,5 cm)τα οποία εκφύονται από τον ίδιο οφθαλμό και ταυτόχρονα με το φύλλο.

Το Κερκυραϊκό Περγαμόντο
Τα βλαστάρια του Κερκυραϊκού Περγαμόντου είναι χρώματος ανοικτού πράσινου. Τα φύλλα του είναι μεγάλα, λογχοειδή χωρίς πτερύγια (με ελάχιστο ίχνος πτερυγίων).

Τα άνθη του Κερκυραϊκού Περγαμόντου είναι υπόγυνα, τέλεια, λεύκα. Από μικτό οφθαλμό εμφανίζεται ποδίσκος από τον οποίο εμφανίζονται από ένα (1) έως και εννέα (9) άνθη τα οποία αναπτύσσονται και ανοίγουν διαδοχικά.

Οι καρποί είναι σχετικά μεγάλοι σφαιρικοί, μεγαλώνουν σε ομάδες και έχουν χρώμα πράσινο κατά την ανάπτυξη και ανοιχτό κίτρινο στην ωρίμανση τους.

Η ωρίμανση του Κερκυραϊκού Περγαμόντου γίνεται περίπου οκτώ μήνες μετά την ανθοφορία. Η βασική παραγωγή (Ανοιξιάτικη ανθοφορία) συλλέγεται Δεκέμβριο - Ιανουάριο.

Οι καρποί του Κερκυραϊκού Περγαμόντου έχουν προεξέχουσες κορυφές με ανθεκτικούς στήμονες. Η 'σάρκα' τους (που αντιστοιχεί στο ενδοκάρπιο) είναι πολύ μικρή σε σχέση με το συνολικό μέγεθος του φρούτου και χωρίζεται σε τμήματα (σκελίδες ή φέτες). Το χρώμα της είναι υποπράσινο.

Κάθε φέτα περιβάλλεται από ινώδη ιστό λευκού χρώματος (ράκος). Στο εσωτερικό της κάθε φέτας υπάρχουν πολλά ασκίδια, τα κύτταρα της σάρκας που είναι γεμάτα χυμό καθώς και μέχρι 3 σπόρια , αλλά μπορεί να υπάρχουν και φέτες χωρίς καθόλου σπόρια.

Ο εξωτερικός φλοιός (flavedo) είναι έντονα ρυτιδωμένος με μεγάλους ελαιογόνους αδένες και θύλακες αιθέριου ελαίου. Το εξωτερικό τμήμα του φλοιού περιέχει το μεγαλύτερο μέρος του αιθέριου ελαίου.
Το Κερκυραϊκό Περγαμόντο

Το εσωτερικό τμήμα του φλοιού (albedo) είναι λευκό, παχύ έως και 2,5 εκατοστά και φέρει ποσότητα αιθέριου ελαίου σε διακριτά ασκίδια και ελαιογόνους αδένες. Η λευκή σάρκα δεν έχει την κολλώδη υφή που έχει ο εσωτερικός φλοιός του κίτρου.

Λόγω των δυσκολιών που έχει η καλλιέργεια του αλλά και της μεγάλης παραγωγικότητας καρπών, το φυτό δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο.

Συναντάται είτε σε αρχοντικά είτε σε περιοχές όπου γίνεται συστηματική καλλιέργεια εσπεριδοειδών κυρίως στην περιοχή των Πάγων και του Περάματος.

Το μέγεθος του καρπού ποικίλει ανάλογα με τις συνθήκες. Εχουν παραχθεί και φρούτα με διάμετρο 15-16 εκατοστά και βάρος 1,5 - 1,6 κιλών.


Το Κερκυραϊκό Περγαμόντο διαθέτει τα χαρακτηριστικά του ιστορικού και διαδεδομένου έως σήμερα "Κίτρου της Περγάμου"

Το Κερκυραϊκό Περγαμόντο δεν έχει παρά μόνο μακρινή σχέση προς τις ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ιταλία και την Πελοπόννησο.

Αν ξαναδούμε ΄την περιγραφή του Διοσκουρίδη:

"τά δέ Μηδικά λεγόμενα ή Περσικά ή κεδρόμηλα, Ρωμαιστί δέ κίτρια, πάσι γνώριμα· φυτόν γάρ έστι καρποφορούν δι’ όλου του έτους επαλλήλως, αυτό δέ το μήλον επίμηκες, ερρυτιδωμένον, χρυσίζουν τη χρόα, ευώδες μετά βάρους, σπέρμα έχον οπίω εοικός."

Μια ματιά στην εικόνα του Κερκυραϊκού Περγαμόντου δεν αφήνει καμία αμφιβολία πως πρόκειται για αυτό που περιγράφουν ως κίτρο με τις γνωστές από την αρχαιότητα θαυμαστές ιδιότητες.

Σύγκριση του Κερκυραϊκού Περγαμόντου με το Bergamut της Μικράς Ασίας μας οδηγεί ανεπιφύλακτα στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για το ίδιο αρχαίο Κίτρο της Περγάμου.

Δευτερεύουσες διαφορές όπως σφαιρικότεροι καρποί οφείλονται σε κλιματολογικούς και τοπικούς παράγοντες.
Κερκυραϊκό Περγαμόντο
Κερκυραϊκό Περγαμόντο

Bergamut Μικράς Ασίας
Bergamut Μικράς Ασίας

Το Κερκυραϊκό Περγαμόντο μεταφέρθηκε εδώ από την περιοχή της Μικράς Ασίας, όπου και σήμερα φύεται. Η μεταφορά πρέπει να έγινε στην αρχαιότητα. Το συμπέρασμα αυτό συνάγεται από τις μικρές διαφορές που παρουσιάζει σαν αποτέλεσμα της μακροχρόνιας επίδρασης κλιματολογικών συνθηκών και οι οποίες χρειάζονται αιώνες για να παραχθούν ως αποτέλεσμα.


Προέλευση - Ονομα - Ιστορία του Περγαμόντου


Τα εσπεριδοειδή ανήκουν στην οικογένεια Rutaceae, στην υποοικογένεια Aurantioideae, στην φυλή Citrae και στην υποφυλή Citrinae (Reuther, et. al.1967). Η υποοικογένεια Aurantioideae περιλαµβάνει το γένος Citrus και άλλα 32 συγγενή προς αυτό γένη.

Οι ακριβείς διαδροµές της διασποράς των εσπεριδοειδών από την προέλευσή τους είναι άγνωστες (Moore 2001) Ο πατέρας της βοτανικής Θεόφραστος το 310 π.Χ. ταξινόμησε το κίτρο µε το όνοµα µήλο μηδικό ή περσικό  (medica Malus ή persicum Malus).

Τον πρώτο αιώνα μ.Χ., η καλλιέργειά του κίτρου έχει επεκταθεί και κατά την συνήθεια της εποχής  αποκτά σύντομο Ελληνικό όνομα Κεδρίον  και Ρωμαϊκό όνομα Cedro ή Citrus.  O Διοσκουρίδης (40-90 μ.Χ.) γράφει : «τα δε μηδικά λεγόμενα ή περσικά ή κεδρόμηλα, ρωμαϊστί δε κίτρια, πάσι γνώριμα».

Τον 2ο αιώνα μ.Χ. ο Γαληνός βεβαιώνει ότι η αλλαγή της ονομασίας έχει πια εδραιωθεί: «ταύτης ο καρπός ουκέτι μήλον μηδικόν, αλλά κιτρίον υπό πάντων ονομάζεται».

κερκυραϊκό περγαμόντο
Προς τον 3ο αιώνα μ.Χ. το Ρωμαϊκό όνομα έχει επικρατήσει ως αντιδάνειο και όπως αναφέρει ο Αθήναιος στους δειπνοσοφιστές "τούτοις εί τις αντιλέγειν έχει ότι μη τό νύν κιτρίον λεγόμενον σημαίνεται, σαφέστερα μαρτύρια παρατιθέσθω· καίτοι καί Φαινίου του Ερεσίου έννοιαν ημίν διδόντος μήποτε από τής κέδρου το κεδρίον ωνόμασται.". Και συμπληρώνει ο Θεόπομπος ο Χίος "Πάμφιλος δ’ εν ταίς Γλώσσαις Ρωμαίους φησίν αυτό κίτρον καλείν."

Η χρήση του Κίτρου επεκτίνεται συνεχώς. Στην αρχή αναφέρεται η χρήση του ως αρωματικό των υφασμάτων. Αργότερα τα φύλλα χρησιμοποιούνται για την κακοσμία του στόματος.

Τον 2ο αιώνα μ.Χ. το αιθέριο έλαιο, ο καρπός και τα κουκούτσια χρησιμοποιούνται ως φάρμακα και ειδικά ως αντίδοτο σε κάθε είδους δηλητήριο.

Το εθαίριο έλαιο πρώτα στην Περσία και αργότερα στα Ρωμαϊκά λουτρά χρησιμοποιείται ως χαλαρωτικό και αρωματικό. Ο Αθήναιος αναφέρει και την πρώτη ιατρική μαρμελάδα που παρσκευάζεται βράζοντας κίτρο σε μέλι ("εάν δέ τις έν μέλιτι Αττικώ όλον κιτρίον ώς έχει φύσεως συνεψήση μετά τού σπέρματος, διαλύεται μέν έν τώ μέλιτι, καί ο απ’ αυτού λαμβάνων έωθεν δύο ή τρείς δακτύλους ουδ’ οτιούν υπό φαρμάκου πείσεται.")

Καθώς η χρήση εξαπλώνεται κι άλλες ποικιλίες κίτρου έμφανίζονται. Ταυτόχρονα εμφανίζονται και υβρίδια από τη διασταύρωση του κίτρου με άλλα είδη κιτροπορτόκαλα (Citrus orange) και κιτρολέμονα (Citrus Lemon). Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι τα υβρίδια της Καλαβρίας στην Ιταλία όπου σύγχρονες αναλύσεις δείχνουν οτι αυτό προέρχεται από διασταύρωση Λεµονιά ή Λιµεττίας (πιθανά τα είδη Citrus aurantifolia x Citrus aurantium).


Ονομα


Ο Ομηρος αναφέρει ως Πέργαμα (τα υψηλά) την ακρόπολη της Τροίας. Στους μετέπειτα συγγραφείς αναφέρονται ως Πέργαμα οι ακροπόλεις και εν γένει τα κορυφαία και σπουδαία σημεία κάθε πόλης ή τόπου.

Μπορούμε επομένως να συμπεράνουμε ότι ως επιθετικός προσδιορισμός το Περγάμιον σημαίνει κορυφαίο. Σε αυτό συμφωνεί και το Lexikon Bibliotecha Regia Monacensis (Βλέπε κατωτέρω) στο λήμα Περγάμιον

Το Περγαμόντο αναφέρεται ως Κίτρο Περγάμιον

Βλέπουμε στο "Λεξικον ελληνογαλλικον (και γαλλοελληνικον) της λαλουμενης ελληνικης γλωσσης: ητοι καθαρευουσης και δημωδους", Αντώνιος Ηπίτης,1898 όπου διαβάζουμε "είδος ευχυμοτάτων πορτοκαλίων, παραγώντων ηδύ μύρον, περγαμότον, κίτρον Περγάμιον.".

Κερκυραϊκό Περγαμόντο
Επίσης βλέπουμε  "Κίτριον το Περγάμιον"  στο Δελτίον της εταιρείας Κυπριακών Σπουδών τεύχος 15-17 έτους 1952,

Κίτρο το Περγάμιον σημαίνει :

- είτε "κίτρο της Περγάμου"
- είτε, μεταφορικά, "κίτρο το κορυφαίο"  προφανώς λόγω του έντονου αρώματος και των φαρμακευτικών ιδιοτήτων που έχει και προκειμένου να διαφοροποιείται από τις άλλες ποικιλίες κίτρου και τα υβρίδια.

Στην δεύτερη αυτή ερμηνεία έρχεται υποστηρικτικά από το 77 μ.Χ. το κείμενο του Πλίνιου:

  "sed nisi apud Medos et in Perside nasci noluit. haec est cuius grana Parthorum proceres incoquere diximus esculentis commendandi halitus gratia. nec alia arbor laudatur in Medis." 

που σε ελεύθερη μετάφραση λέει "Αυτό είναι για τον οποίο είπαμε ότι ο αρχηγός των Πάρθων το προσθέτει στο μαγείρεμα των τροφών για να κάνει την ανάσα ευχάριστη. Κανένα άλλο δέντρο έχει επαινεθεί περισσότερο από τους Μήδους." (Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος, Φυσική Ιστορία)

Κατά τους Βυζαντινούς ή μεταβυζαντινούς χρόνους πρέπει το όνομα να μεταβλήθηκε σε "Περγαμότιον" και πέρασε τόσο στα Ιταλικά ως Pergamotto όσο και στην Τουρκική ως Bergamut.

(Pergamotta, Pergamotto Corso di Bot;anica Medico-Farmaceutica e di Mat;eria Medica, Antonio Targioni Tozzetti, Firenze, 1847, pag.310)

Αργότερα θα γίνει στη Γρεκάνικη Νότιο Ιταλία και θα καθιερωθεί ως  Bergamotto.

Tο όνομα ξαναγύρισε στη Ελληνική (αντιδάνειο) ως "Περγαμότο" (4) και, με την προσθήκη του "ν" της μεγαλοπρεπείας, ως "Περγαμόντο"(2,3) (και οι δύο τύποι συναντιόνται στην Ελληνική).


Ποικιλίες Περγαμόντου στη Μεσόγειο


Μια λίστα με τις ποικιλίες του Περγαμόντου στη Μεσόγειο και τον κόσμο.

Το Περγαμόντο ήταν για πολλούς αιώνες το μυστικό άρωμα αλλά και φάρμακο της Ανατολής.

Ο Αθήναιος (2ος-3ος αιώνας μ.Χ,) αναφέρει τη χρήση για αρωματισμό του ρουχισμού αλλά και για την αντιμετώπιση της κακοσμίας του στόματος.

Οι πρακτικοί γιατροί από τον 1ο μ.Χ. αιώνα (Αθήναιος) και αργότερα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (του Βυζαντίου) και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας χρησιμοποιούσαν το φρούτο και το αιθέριο έλαιο για την προστασία από ασθένειες αλλά και κυρίως ως αντίδοτο στα δηλητήρια.

Κερκυραϊκό Περγαμόντο
Οι πρώτες μαρμελάδες με μέλι αναφέρονται ήδη στον Αθήναιο τον 2ο-3ο αιώνα μ.Χ.. Μετά το 800 μ.Χ. με την μεγάλη διάδοση της ζάχαρης το γλυκό του κουταλιού που παρασκευάζεται με τη φλούδα Περγαμόντου αλλά και τα λουκούμια που παρασκευάζονται με το αιθέριο έλαιο, γίνονται τόσο σημαντικό δώρο ώστε να καταχωρούνται στα πρωτόκολλα.

Από τον 17ο αιώνα παρακολουθούμε την εμφάνιση σε διάφορες περιοχές της Μεσογείου μιας σειράς από ποικιλίες-διασταυρώσεις του Περγαμόντου οι οποίες είτε μεταφέρονται από περιοχές της Ανατολής (Ινδία, Κίνα) είτε δημιουργούνται τοπικά από τη διασταύρωση του Περγαμόντου με άλλα είδη εσπεριδοειδών (Bergamot Orange, Bergamot Lemon).

Την περίοδο εκείνη (17ος αιώνας μ.Χ.)  εμφανίζεται και στην Κέρκυρα και την Κεφαλονιά  το 'Μοσχολέμονο' μια διασταύρωση του Κίτρου της Περγάμου (Περγαμόντου) με το λεμόνι. Το φυτό θα επικρατήσει στην Κεφαλονιά με το όνομα Περγαμόντο. Τα είδη αυτά δεν διαθέτουν αγκάθια και επειδή είναι διασταυρώσεις δεν πολλαπλασιάζονται με σπόρο.

Ειδικά τον 18ο, με την αλλαγή του κλίματος και τη μείωση των θερμοκρασιών στο παγκόσμιο κλίμα η καλλιέργεια του Περγαμόντου αναπτύσεται δυναμικά σε πιό νότιες θερμές περιοχές (Νότια Μικρά Ασία, Πελοπόνησσος, Νότια Ιταλία, Ιόνιο)

Τον 19o μ.Χ. αιώνα το Κερκυραϊκό Περγαμόντο σύμφωνα με τον Ian Bersten (TEA, 1939) αποτελεί τη βάση του φημισμένου τσαγιού Earl Grey


via



Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Κερκυραϊκή κουζίνα


H κερκυραϊκή κουζίνα θα μπορούσε να ονομαστεί η κουζίνα της παράδοσης. Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ελλάδα η Κέρκυρα δε γνώρισε τουρκική κατοχή, έμεινε όμως κάτω από τη διοίκηση και επιρροή των Βενετσιάνων 411 χρόνια 11 μήνες και 11 μέρες η κουζίνα της «χώρας» (πόλης της Κέρκυρας) είναι καθαρά βενετσιάνικη και είναι αξιοθαύμαστο πως μετά από τόσα χρόνια όχι μόνο ο τρόπος μαγειρέματος αλλά και τα ονόματα των φαγητών παραμένουν ίδια. 

Παστιτσάδα
Παστιτσάδα
Το  στρωμένο  τραπέζι  εδώ  είναι  μεγάλη  υπόθεση.  Tο  σωστό  φαγητό  στην κατάλληλη εποχή. Σοφρίτο τις Kυριακές, παστιτσάδα στις γιορτές, bianco και χόρτα τις καθημερινές, κρασί πάντα από το δικό μας. Tο χειμώνα μπουρδέτο ή φασόλια και ρέγγα, μπακαλιάρος με σκορδαλιά του Eυαγγελισμού. Σούπα αυγολέμονο το Πάσχα. Tην Άνοιξη αγκινάρες με κουκιά, το κατακαλόκαιρο ντοματοσαλάτα, ψάρι και κρασί όσο μας έμεινε.

Kερκυραϊκή κουζίνα είναι τυπικά μεσογειακή. Mε κοινή βάση το λάδι, το πιπέρι, τα όσπρια, τα ζυμαρικά και τα λαχανικά διαφέρει από της υπόλοιπης Eλλάδας, όσο της το επιβάλλουν οι κλιματολογικές συνθήκες και κάποιες παλιές βενετσιάνικες συνήθειες. Σίγουρα θα βρείτε μουσακά και χωριάτικη, αλλά αξίζει να ψάξετε για την παραδοσιακή κουζίνα, η ιστορία της οποίας ξεκινάει κάμποσους αιώνες πριν.

Tο γεγονός  ότι το κυνήγι ήταν και  είναι  από λιγοστό έως ανύπαρκτο στην Kέρκυρα, έστρεψε την προσοχή των κατοίκων περισσότερο στη γη και τη θάλασσα. Aπό τη γη έπαιρναν ελιές, λάδι, όσπρια, λαχανικά και χόρτα και από τη θάλασσα έρχονταν  άφθονα  τα  ψάρια  και  τα  θαλασσινά.  Mαγείρευαν  στην κατσαρόλα αποφεύγοντας  τα  τηγανητά  και  τα  ψητά.  Bέβαια  η  κουζίνα  όλης  της  Eλλάδας στηρίζεται στη κατσαρόλα μόνο που εδώ, ειδικά στις αγροτικές περιοχές επιμένουν 
λίγο παραπάνω. Aνέκαθεν οι αγρότες της Kέρκυρας ζούσαν μες τη φτώχεια και την εξαθλίωση, γεγονός το οποίο επιδεινώθηκε από την εποχή των Eνετών και μετά, οι οποίοι  επέβαλλαν  τη  μονοκαλλιέργεια  της  ελιάς  εμποδίζοντας  έτσι  την  ανάπτυξη άλλων καλλιεργειών. 

Σοφρίτο
Σοφρίτο
Tο ψωμί, το λάδι και το κρασί, το έφτιαχναν μόνοι τους, τα χόρτα και τα λαχανικά τα έκοβαν απ’ 
το χωράφι, τα ψάρια τα ψάρευαν κι όλα μαζί τα μαγείρευαν και τα έτρωγαν με πολύ ζουμί, για να βουτάνε το ψωμάκι τους. Aκόμα θα βρείτε  μπριάμ  ή  άλλα  τουρκικής  προέλευσης  φαγητά  που  μαθεύτηκαν  από  τους ηπειρωτικούς  Έλληνες  που  ήρθαν  να  ζήσουν  στο  νησί  στα  χρόνια  της Tουρκοκρατίας.  Aπό  τους  Eνετούς  έχουν  πάρει  πολλά  φαγητά  με  σπαγγέτα, μανέστρες  και  διάφορα  κρεατικά.  Ψάρια  θα  βρείτε  φρέσκα  και  νόστιμα,  γιατί  οι Kερκυραίοι (ιδιώτες ή ταβερνιάρηδες) συνεχίζουν να ψαρεύουν και να μαγειρεύουν με διάφορους τρόπους.


Οι Άγγλοι φεύγοντας μας άφησαν τη μασπατάτα (πουρέ) και την τσιτσιμπύρα (αφρώδές αναψυκτικό με βάση το τζίντζερ). Καλοφαγάδες από τον καιρό του Ομήρου (Οδυσ.1 στ. 5), οι Κερκυραίοι, gran piron από τους Βενετσιάνους, γνώρισαν πρώτοι στην Ελλάδα τις πατάτες, τα όσπρια, το κακάο και τα μπαχαρικά.

Κάθε γιορτή είχε το δικό της πιάτο, από τις τηγανίτες την παραμονή του Αγίου μέχρι τα παντεσπάνια (pane di Spagna) στις γεννήσεις των παιδιών, από την αγιάδα (aglio- σκόρδο) ανήμερα του Σταυρού μέχρι τη σούπα αυγολέμονο στη γιορτή των Χριστουγέννων και από τον κόκορα παστιτσάδα την ημέρα της Παναγίας μέχρι τα σαλιγκάρια μπουρδέτο ανήμέρα του Παντοκράτορα. Κάθε περιοχή του όρους στη βόρεια Κέρκυρα, ή παραθαλάσσια στις Αλυκές της Λευκίμμης, ανάλογα με τα προϊόντα που παρήγαγε είχε και τη δική της «οικιακή οικονομία».

Μπουρδέτο
Μπουρδέτο
Το σαβούρο (τρόπος μαγειρέματος και συντήρησης των ψαριών και πολλών λαχανικών σε ξύδι, αλάτι, λάδι, με δεντρολίβανο και κάππαρη) ήταν βασικό στοιχείο της διατροφής των φτωχών περιαστικών περιοχών. Ακόμα, η συντήρηση των τροφών γινόταν με χονδρό αλάτι, που παρήγαγαν σε αφθοvία οι Αλυκές (ψάρια ξερά σε στρώματα αλατιού) και με τον κλασικό τρόπο του στεγνώματος στον ήλιο (λιαστές ντομάτές, πιπεριές, κ.α.). 

Σήμερα, που το νησί έχει εξελιχτεί σε τόπο διακοπών, η διατροφή των κατοίκων του ακολουθεί και αυτή τις επιταγές ενός νέου τρόπου ζωής και τη σύγχρονη αντίληψη για την υγιεινή και ελαφριά (fusi on) κουζίνα. Καινούργιες συνήθειες φερμένες από τους τουρίστες αλλά και επιβεβλημένες από το διαφορετικό πια τρόπο ζωής πήραν τη Θέση των παλιών. Δίπλα στην παλιά ταβέρνα εμφανίστηκαν τα ‘restaurant», οι «spaggeteries» αλλά και τα γνωστά ‘fast food’.

Εκεί που άλλοτε υπήρχαν τα frittolini (μικρά μαγαζιά που πουλούσαν τηγανιτά ψάρια και θαλασσινά) σήμερα βρίσκονται μικρά κομψά εστιατόρια και μπορεί κανείς να βρει, μέσα και έξω από την πόλη, κάθε είδους κουζίνα (μεξικάνικη, κινέζικη, γαλλική) με ιδιαίτερη έμφαση στην ιταλική την όποια οι κερκυραίοι, όπως είναι ευνόητο, μοιάζουν να προτιμούν.

Παρόλα αυτά, σχεδόν κρυμμένα στα στενά καντούνια, γραφικά ταβερνάκια προσφέρουν ακόμα σ’ αυτούς που θα ήθελαν να δοκιμάσουν παραδοσιακές γεύσεις και πιτιτέλια (μεζέδες) που συνοδεύονται από καλό ντόπιο κρασί. Εξάλλου στα παραθαλάσσια χωριά στις ψαροταβέρνες - όπου συνήθως ο ιδιοκτήτης είναι και ο ψαράς - φρέσκα ψάρια και θαλασσινά στα κάρβουνα ή μπουρδέτο ή απλά τηγανισμένα της ώρας περιμένουν τους επισκέπτες σε μια ατμόσφαιρα οικεία και φιλική.
Συκομαΐδα
Συκομαΐδα
Έτσι, η μακρόχρονη διατροφική παράδοση καταφέρνει, ενσωματώνοντας τα καινούργια διατροφικά στοιχεία, να κρατήσει την προσωπικότητά της και πάντως τόσο, ώστε η παστιτσάδα να συνεχίζει να είναι το αγαπημένο φαγητό κερκυραίων και ξένων.

Αλλά και η ζαχαροπλαστική με μεγάλη παράδοση συνεχίζει να ανθεί στο νησί, που διαθέτει πληθώρα εργαστηρίων. Εκτός από τα σύγχρονα ευρωπαϊκά γλυκά παρασκευάζονται εκεί τα παραδοσιακά χριστόψωμα, οι «φογάτσες», που το Πάσχα αλλάζουν μορφή με ένα κόκκινο αυγό φυτεμένο στη μέση, η πασταφλόρα, κέικ με μαρμελάδα, το γαλλικό mille feille .

Τα γλυκά του κουταλιού από σταφύλι, σύκα , αλλά κυρίως από κυδώνι και περγαμόντο (αρωματικό εσπεριδοειδές) και τα «fruit glace» με το κάστανο πρωταγωνιστούν και είναι παράδοση για τις Κερκυραίες νοικοκυρές που συναγωνίζονται για την αστραφτερή όψη τους, όπως και η γλυκιά κολοκυθόπιτα, φτιαγμένη από πορτοκαλόχρωμη κολοκύθα που λέγεται σπούρδα. Δημοφιλής είναι
και η συκομαϊδα, που παλιά είχε τη θέση του γλυκού στα χωριά της Κέρκυρας φτιαγμένη από ξερά σύκα, γλυκάνισο και ούζο.

Νούμπουλο
Νούμπουλο
Αν για τους κατοίκους της στερεάς Ελλάδας η κοινή διαδρομή με την Βυζαντινή και στη συνέχεια με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, επηρέασε καταλυτικά τον τρόπο ζωής τους, με τον ίδιο τρόπο και οι επτανήσιοι επηρεάσθηκαν από την μακραίωνη παρουσία των Ενετών, την 50χρονη των Άγγλων, την λιγόχρονη των Γάλλων και την «στιγμιαία» των Ρώσων.

Είναι λοιπόν βέβαιο, ότι η ιστορία της Κερκυραϊκής κουζίνας ξεκινάει κάμποσους αιώνες πριν...

Έχει σαν βάση της το λάδι, τα όσπρια, τα λαχανικά, τα χόρτα από τη γη και από τη θάλασσα τα ψάρια και τα θαλασσινά. Είναι τυπικά μεσογειακή.

Η σχέσεις, όμως, που αναπτύχθηκαν μέσα στο χρόνο, ανάμεσα στην Κέρκυρα και τον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο δεν θα μπορούσαν να μην επηρεάσουν και τη κουζίνα της.

Το μπριάμ, το μουσακά, και τη χωριάτικη θα τα βρείτε παντού όπου και αν καθίσετε για φαγητό ή όπου και αν σας φιλοξενήσουν.

Αξίζει, όμως, να ψάξετε για την παραδοσιακή Κερκυραϊκή κουζίνα. Αυτήν που «επέβαλλαν» οι συνήθειες και οι κλιματολογικές συνθήκες και κάνουν πράξη οι Κερκυραίοι με πολύ μεράκι και υπομονή, ανάλογα βέβαια με την εποχή και την ημέρα ...



...σοφρίτο και παστιτσάδο τις Κυριακές και στις γιορτές.

...μπουρδέτο το Χειμώνα ....

μπακαλιάρο του Ευαγγελισμού

...σούπα αυγολέμονο το Πάσχα

...αγκινάρες με κουκιά την Άνοιξη

 και ψάρι με ντοματοσαλάτα το Καλοκαίρι.

Εμείς μέσα απ ́ αυτές τις σελίδες σας προτείνουμε να τα 

δοκιμάσετε !!

...συνοδεύοντάς τα με άφθονο ντόπιο κρασί ...

...και ρίξτέ το στο τραγούδι και στις καντάδες.....



Από παλιά η Κέρκυρα φημιζόταν για το καλό γλυκό και το παγωτό της. Μαγαζιά εποχής, είχαν "μυστικές συνταγές" και ο απογευματινός περίπατος συνήθως, κατέληγε σε κάποιο καφεζαχαροπλαστείο για μόκα ή κασάτο. 

Τα παγωτά φτιάχνονταν με φρούτα εποχής, όπως οι φραουλίτσες (μικρές αρωματικότατες
φράουλες), οι γιαρμάδες και τα βερίκοκα. Επίσης, υπάρχει το φοβερό παγωτό κρέμα με την παχιά, γεμάτη βούτυρο γεύση του, η σοκολάτα και η μόκα με σαντιγί.

Ο Αντρανίκ στα Μουράγια, ο Ζήσιμος στο Λιστόν, και ο Τσιμής στην Καποδιστρίου έφτιαχναν
μόνοι τους, με αυτές τις περίφημες "μυστικές συνταγές", τα καλύτερα παγωτά.





Πηγή:
6ο Γυμνάσιο Κέρκυρας  
Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα με θέμα: Κερκυραϊκές Γεύσεις 



Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Η αρωματική άγρια φράουλα της Κέρκυρας

 Δεν είναι ακριβώς άγριες αυτές οι μικρές ευωδιαστές φραουλίτσες της Κέρκυρας αλλά σίγουρα είναι καλλιεργημένη μορφή της άγριας Fragaria vesca, γνωστές στην Ευρώπη ως Fraises des Bois.

Εδώ τις λένε απλώς «φράουλες» σε αντίθεση με τις κανονικές, μεγάλες φράουλες που λένε «φραουλόνια».  Η εποχή τους είναι δύο με τρεις εβδομάδες του Μαΐου και η ζωή τους, από τη στιγμή που θα κοπούν, είναι δώδεκα περίπου ώρες. Κόβονται νωρίς το πρωί, ώριμες, με πολλή προσοχή (για να μην λιώσουν) και κόπο... μπορεί να πάρει και τέσσερις ώρες για να γεμίσει ένα κεσεδάκι του μισού κιλού.

Καλλιεργείται στο νησί εδώ και πολλά πολλά χρόνια και έγινε γνωστή ακόμη και σε επισκέπτες, οι οποίοι αν βρεθούν τέτοια εποχή εδώ, πάντα φροντίζουν να πάρουν ένα καλαθάκι μαζί τους στην επιστροφή.

Οι αρωματικές φράουλες Κέρκυρας, που παράγονται αυτήν την εποχή, κυρίως στην περιοχή της Χρυσίδας Κυνοπιαστών, είναι αγριοφράουλες, που από τον 19ο αιώνα καλλιεργούνται με εντατικοποίηση της παραγωγικής τους απόδοσης.

Η αρωματική άγρια φράουλα της Κέρκυρας

Η καλλιέργειά τους συνίσταται στη φύτευσή τους σε κατάλληλο έδαφος, σε συνθήκες αυξημένης υγρασίας και με ελάχιστη χρήση λιπάσματος πριν την ανθοφορία.

 Η συλλογή τους άκρως κοπιαστική έως και τρομερά επώδυνη για το σώμα και η καλλιέργεια τους γενικότερα πολύ δύσκολη, όμως το τελικό φρούτο είναι αξεπέραστο σε θρεπτική αξία, γεύση και φυσικά άρωμα που σε μεθάει! Το άρωμα και η γεύση τους δεν έχουν καμία σχέση με τις γνωστές μας φράουλες!

Η πιο δύσκολη καλλιεργητική φροντίδα είναι αυτή που αφορά την εκρίζωση των ζιζανίων που φυτρώνουν ανάμεσα στις αγριοφράουλες, ενώ ιδιαίτερα κουραστικό είναι και τo μάζεμα των μικροσκοπικών και άκρως ευαίσθητων καρπών τους.

Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν καλλιεργήθηκε…και  σήμερα έχουν απομείνει μόνο δύο καλλιεργητές στην Κέρκυρα και δύο νεώτεροι που τολμούν το εγχείρημα, άλλωστε η παραγωγή είναι μικρή.

Η αρωματική άγρια φράουλα της Κέρκυρας

Κατά τις 10ετίες του 1960 και του 1970, η ημερήσια παραγωγή (αγριο)φράουλας Κέρκυρας, ξεπερνούσε το 200 κιλά, ήταν και είναι ένα από τα πλέον ακριβά φρούτα καθώς η τιμή του φτάνει τώρα έως και 30 ευρώ το κιλό, ενώ εθεωρείτο πολυτελές δώρο για υψηλά πρόσωπα.

Είναι ενδεικτικό ότι από την Κέρκυρα στέλνονταν αεροπορικώς, κατάλληλα συσκευασμένες φράουλες, ως δώρο προς την τότε βασιλική οικογένεια, σε μέλη των κυβερνήσεων της εποχής εκείνης, σε εφοπλιστές, μεγάλους καλλιτέχνες κ.α.

Όταν ο πρίγκηπας Ουίλιαμ και η Κέιτ πέρασαν απο Παξούς στο γαμήλιο ταξίδι τους, μας ζητήθηκε από αρμόδιους εκεί που είχαν αναλάβει τη διατροφή τους και στείλαμε ένα καλάθι για να τους τις προσφέρουν μετά το γεύμα ως επιδόρπιο.

Οι Κερκυραϊκές φράουλες αν και είναι περιζήτητες είναι τόσο μα τόσο ευαίσθητες, με πολύ μικρή διάρκεια ζωής, που είναι αδύνατη η εξαγωγή τους ως φρέσκο φρούτο.



 
 
Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: trip & travel | Έμβολος | Corfuland | bostanistas.gr

Continue reading

- 0
Φαιάκων Νήσος. Ολόκληρη η Κέρκυρα σε ένα site
Μανέστρα Κολοπίμπιρι

Απόδοση: 4 Μερίδες
Προετοιμασία: 5 λεπτά
Μαγείρεμα: 15 λεπτά
Έτοιμο σε: 20 λεπτά

 Παραδοσιακό φαγητό από την Κέρκυρα με Βενετσιάνικες επιρροές, μανέστρα collu pimpiri – Κολοπίμπιρι σημαίνει με πιπέρι, γιατί αυτή η απλή συνταγή έχει σαν κύριο συστατικό το κοκκινοπίπερο!

Υλικά

350 gr. μανέστρα
2 αποφλοιωμένες ντομάτες
2 κρεμμύδια ξερά
1 μεγάλο καρότο
2-3 κλωναράκια σέλινο
½ κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
1 κουταλιά της σούπας κόκκινο γλυκό πιπέρι
1 ξυλάκι κανέλας προαιρετικά
Ελαιόλαδο
Αλάτι 


Οδηγίες

Χοντροκόβουμε τα κρεμμύδια , το καρότο σε κύβους και το σέλινο σε μικρά κομμάτια.
Σε μια πλατιά κατσαρόλα σωτάρουμε τα λαχανικά σε αρκετό ελαιόλαδο μέχρι να μαραθούν.


Προσθέτουμε το κοκκινοπίπερο, την ζάχαρη, την κανέλα, τις ντομάτες ψιλοκομμένες, αλάτι και περίπου 1000 ml. ζεστό νερό.

Μόλις πάρει μια καλή βράση προσθέτουμε την μανέστρα. Βράζουμε μέχρι να χυλώσει η μανέστρα μας, προσθέτοντας επιπλέον νερό αν χρειαστεί!


Σερβίρουμε με κεφαλοτύρι αν θέλουμε ή λεμόνι αλλά και σκέτη πάλι είναι θαύμα!
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)